[SF-Chanho] SWITCH III {1}

posted on 25 May 2013 17:32 by yogurttakeabreakt
SF : SWITCH III
Pairing : Chansung x Junho
Rate : PG-NC
Writer : Yogurt
Talk : เหตุเกิดเพราะคอมพัง ว่างจัดเพราะไม่มีอะไรทำ โถ่....
 




ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งๆมองวัตถุใหญ่โตตรงหน้าอย่างครุ่นคิด
ตาคมอ่อนล้าบ่งบอกได้ว่าคงจะไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมาหลายคืน
แค่รอยดำใต้ดวงตานั้นก็คงบ่งบอกได้เป็นอย่างดี
เขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมตัวยาวสีเข้มหากแต่ก็ยังเห็นความมอมแมมเลอะเทอะ
เต็มไปด้วยคราบน้ำมันเครื่องและสารเคมี
มือหนาเอื้อมหยิบไขควงและเริ่มมุดเข้าไปในวัตถุหน้าตาประหลาด
เสียงโครมครามของเครื่องมือช่างดังระงมห้องลับใต้ดินที่สร้างขึ้นพิเศษสำหรับเขาเท่านั้น



ห้องใต้ดินกว้างใหญ่แต่ไม่น่ากลัวเมื่อผนังรอบด้านทำจากเหล็กกล้าแข็งแรงและทาสีเคลือบด้วยสีขาวดูสว่าง
ไฟสีขาวที่ประดับทุกๆจุดส่องสว่างราวกับอยู่บนพื้นดิน เครื่องมือ หลอดทดลอง
สารเคมีสีสันต่างต่างนานาวางเรียงในตู้กระจกพร้อมกับเลเบิ้ลกำกับกันสับสน
สารพัดเครื่องมือวิทยาศาสตร์และเครื่องมือช่างกล และยิ่งไปกว่านั้น ตู้เย็น โซฟา
ทีวี โต๊ะทานข้าวตัวเล็ก เครื่องครัวบางอย่าง เครื่องทำกาแฟหรือตู้หนังสือ
ตู้เสื้อผ้าก็ยังมีพร้อม
ไม่ยากเลยที่จะเดาว่าคนร่างสูงคงจะใช้เวลาอยู่ใต้ดินไม่น้อย



ร่างสูงมัวแต่ก้มๆเงยๆมุดๆเจ้าสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่จนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาในห้อง
ประตูกระจกเลื่อนออกช้าๆพร้อมกับร่างเล็กที่เดินมาพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นคนรักกำลังง่วนกับการสร้างอะไรบางอย่าง
แต่ก็ต้องกระแอมเบาๆเพื่อดึงความสนใจ



"ชานซอง
สามสี่วันที่ผมไปประชุมนี่คุณก็ไม่ได้นอนเลยสิดูท่า"เสียงหวานดังขึ้นทำให้คนที่กำลังใช้ค้อนทุบเหล็กต้องหันมามองด้วยความตกใจ
ชานซองฉีกยิ้มกว้างและดึงผ้าปิดจมูกออก
คนตัวโตทำท่าจะถลาเข้าไปกอดแต่เนื้อตัวที่มอมแมมก็ทำให้ชะงัก

"จุนโฮกลับมาแล้ว!
ผมคิดถึงจุนโฮจังง"เจ้าของชื่อหัวเราะเบาๆในท่าทางเหมือนเด็กแบบนั้น
จุนโฮดึงอีกฝ่ายเขามากอดโดยไม่กลัวตัวเปื้อน



"จุนโฮ...ไม่เอาเดี๋ยวชุดคุณเลอะ"มือหนาพยายามจะดันร่างบอบบางที่กอดเขาแน่นออก
จุนโฮถอนหายใจก่อนจะผละกอด

"งั้นก็ไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุด แล้วขึ้นมากินข้าวกับผม
อุตส่าห์กลับมาใครจะอยากให้สามีนั่งขลุกอยู่ในแล็ปกัน"ชานซองพยักหน้าพลางมองสิ่งประดิษฐ
ตาละห้อย เขาถอดแว่นสายตาวางไว้บนโต๊ะ ถอดเสื้อคลุมก่อนจะเดินตาม ภรรยา ต้อยๆขึ้นไปด้านบน



ฮวางชานซอง
ชายหนุ่มอายุสามสิบสองที่เป็นที่รู้จักกันดีในแวดวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มีดีกรีถึงบัณฑิตเกียรตินิยมสาขาวิศกรรมศาสตร์จากฮาวาร์ด
มีผลงานมากมายเพื่อพัฒนาอุปกรณ์การแพทย์ เรื่องยา สารเคมี แถมหลังๆยังสร้าง
อุปกรณ์ต่างๆที่ยังไม่ได้เปิดใช้อย่างเป็นทางการอีก เช่น
หุ่นยนต์รับใช้ในบ้านต่างๆ



แต่ก็ใช่ว่าเรื่องรักจะตกอับเมื่อแปดปีก่อนพบรักกับนักศึกษาปี
4 ผู้เป็นรุ่นน้องคณะเดียวกัน
ขณะนั้นชานซองเพิ่งจบปริญญาโทหมาดๆและได้บังเอิญพบกับจุนโฮจากการแนะนำของเพื่อนของเพื่อนอีกที
ร่างเล็กต้องการพบเขาเพื่อที่จะสัมภาษณ์เกี่ยวกับเรื่องงานและนำไปใช้ในวิจัย
แต่ทว่าการสัมภาษณ์ก็ไม่ได้จบอยู่แค่นั้นเมื่อทั้งสองฝ่ายแอบมีใจให้กันลึกๆ
ถึงแม้จะคบกัน ทะเลาะ ตามง้อกันอยู่หลายต่อหลายปี
ท้ายที่สุดทั้งสองก็แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฏหมายและมีชีวิตคู่อย่างแสนสุข



ปัจจุบันทั้งสองก็ยังคงอาศัยอยู่ที่อเมริกาด้วยหน้าที่การงานที่รุ่งโรจน์ของทั้งสองคน
จุนโฮทำงานเป็นวิศวกรในบริษัทชื่อดังเป็นเหตุให้ต้องไปประชุมและคุมงานที่ต่างประเทศบ่อยๆ
แต่นั่นก็เป็นข้อดีให้ชานซองสามารถขลุกตัวในแล็ปใต้ดินได้ทั้งวันโดยไม่ต้องกลัวว่าอีกคนจะรู้สึกน้อยใจ
แต่จุนโฮก็ไม่เคยว่าถ้าหากชานซองจะใช้เวลาอยู่ในแล็ป
เพราะหน้าที่สามีที่ดีก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง



"จุนโฮ...ดูบทความนี่สิ"ชานซองพลิกตัวไปหาร่างเล็กที่นอนอ่านหนังสืออยู่ข้างๆเพื่อที่จะให้อีกคนดูบทความในแมกกาซีน
จุนโฮปิดหนังสือ วางไว้ที่โต๊ะเล็กข้างหัวเตียงและหันมาสนใจตามเสียงเรียก
แต่ยังไม่ทันจะอ่านจนจบ ปลายจมูกโด่งที่กดลงที่ผิวแก้มนิ่มก็ดึงความสนใจไปได้

"เจ้าเล่ห์"นิ้วเรียวบีบปลายจมูกโด่งของคนหน้าคม
"เปล่าซะหน่อย บทความน่ะอยากให้อ่าน แต่เห็นแก้มใสๆของจุนโฮ
เค้าก็อดใจไม่ไหว"



ร่างเล็กยิ้มหวานและขยับหน้าให้รับมุมกับกลีบปากหยักที่ทาบลงมาแผ่วเบาและอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความคิดถึง
ไม่เจอกันตลอดสี่วัน ชายหนุ่มก็อดจะสัมผัสอีกคนไม่ได้
จุนโฮกอดคอคนตัวใหญ่ที่เขยิบทาบทับอยู่ด้านบน
ร่างกายก็พากันตอบรับสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นอย่างรู้หน้าที่
รสจูบร้อนแรงที่ชานซองมอบให้ ไม่ว่าจะได้รับกี่ครั้งก็ไม่เคยพอสมใจสักที
กายร้อนที่แทรกเข้ามาทำให้ร่างที่อยู่ด้านใต้บิดเร่าด้วยความวาบหวาม
ห้องนอนที่เงียบสงบกลับถูกเติมเต็มด้วยเสียงครางหวานที่หอบครางกระเส่า
บรรยากาศที่อบอวนไปด้วยความรักของทั้งสอง



 



"ชานซอง นี่คุณสร้างอะไรอยู่กันแน่ เห็นวุ่นกับเจ้านี่มาหลายเดือนแล้ว"จุนโฮเดินลงมาพร้อมกับกาแฟแก้วโปรด
ชานซองเงยหน้าจากอุปกรณ์ที่ดูจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว
ปากหยักคลี่ยิ้มที่ดูพึงพอใจในผลงาน
ก่อนจะหันไปกดปุ่มตั้งค่าต่างๆเตรียมทดสอบกลไกของสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่



"ผมกำลังสร้างเครื่องที่พัฒนาเซลล์ของมนุษย์ หมายถึงว่าซ่อมแซมแก้ไขทำให้ร่างกายที่เสื่อมก็สามารถกลับมาเป็นเหมือนตอนยังเด็กๆ
คิดอยู่นานเชียวกว่าจะคิดอัลกอริทึ่มที่ลงตัว เดี๋ยวผมจะทดลองกับเจ้าโทริก่อน
ผมไม่มั่นใจเหมือนกันว่ามันจะสำเร็จในทีเดียว"โทริที่ว่าก็คือหนูแก่ๆที่ชานซองเลี้ยงไว้นานสองนาน
จุนโฮเดินเข้ามาใกล้ๆหวังจะเห็นการทดลองชัดๆ



"เอาละนะ..."ร่างสูงตั้งค่าเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเทสารเคมีที่คิดค้นขึ้นใหม่ลงไปในช่องปล่อยสาร
เมื่อตรวจดูทุกอย่างพร้อมแล้วก็กดปุ่มเปิดเครื่อง เสียงเครื่องกลทำงานเสียงดัง
ชานซองเดินตรวจดูรอบๆว่าไม่มีปัญหาอะไร กระแสไฟฟ้าพุ่งผ่านตำแหน่งที่หนูทดลองยืนอยู่
ตาคมมองกลไกตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น แต่ทว่า...



"อ้ะ!! หวาาาา!!!"จุนโฮที่พยายามจะเดินมาดูใกล้ๆกลับสะดุดกับของที่วางระเกะระกะที่พื้นจนเสียหลัก
คนตัวเล็กถลาเข้าไปใกล้เครื่องกลเสียจนเข้าไปอยู่ตรงตำแหน่งที่กระบวนการซ่อมแซมเซลล์จะเกิดขึ้น

"เห้ย!!! จุนโฮ!!! เห้ยยยย
ปิดเครื่องๆๆๆ"ร่างสูงร้องเสียบดังพยายามที่จะปิดเครื่องแต่ก็ดูจะช้าเกินไปเมื่อสารเคมีนั้นกระจายฟุ้งออกมาจนกลายเป็นหมอกควันหนาปกคลุมร่างของคนตัวเล็ก
ชานซองยืนตัวแข็งได้แต่ภาวนาวาาจุนโฮจะไม่เป็นไร
มือใหญ่กดปุ่มปิดเครื่องแม้รู้ว่าสารเคมีจะออกมาแล้วก็ตามที



"ขอให้จุนโฮไม่เป็นอะไร
ขอให้จุนโฮปลอดภัย..."ชานซองกุมมืออธิษฐานซ้ำไปซ้ำมา
เป็นครั้งแรกที่หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวลต่อผลการทดลอง
เขาไม่เคยไม่มั่นใจในผลงานหากแต่ครั้งนี้ใจเขาทั้งว้าวุ่นและสับสน
ถ้าหากจุนโฮเป็นอะไรไปเขาคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต
ต่อให้ตายก็คงขลุกตัวหาทางแก้ไขให้สำเร็จจนได้
เปลือกตาที่หลับแน่นค่อยๆลืมขึ้นเมื่อรู้สึกถึงหมอกไอน้ำนั้นจางหายไป
หัวใจนั้นเต้นแรงเสียยิ่งกว่ารัวกลองเพราะลุ้นผลการทดลองที่ดันพลาดไปโดนคนรักเขาเสียเต็มๆ



"จ...จุนโฮ!?"ชานซองเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อร่างที่เห็นตรงหน้านั้นเป็นจุนโฮของเขาหากแต่รูปร่างที่เล็กลง...ไม่สิ
ต้องบอกว่าสัดส่วนนั้นลดลงกลายเป็นเด็กอายุราวสามขวบตรงหน้าเขา
จุนโฮในร่างของเด็กอายุสามขวบเงยหน้าขึ้นมองคนรักที่ดูจะสูงใหญ่เหมือนยักษ์ด้วยสายตาสับสน
ชานซองทรุดลงนั่งที่พื้นด้วยความฉงน เครื่องของเขาคงจะมีปัญหา
แต่ที่น่าหนักใจกว่านั้นคือเขาจะแก้ให้คนรักกลับมาอยู่ในร่างปกติอย่างไรดี
ดวงตาเรียวเล็กจนเหมือนเป็นขีดเดียวนั้นจ้องเขม็งมาที่เขา
พวงแก้มยุ้ยที่แดงก่ำเช่นเดียวกับปลายจมูกเล็ก ชานซองถึงกับปากคอสั่น



"ท...ทำไมผม...เป็นแบบนี้!!!!!"จุนโฮร้องลั่น เสียงที่เคยนุ่มหูก็กลายเป็นแหลมเล็กแบบเด็ก
ปากอิ่มแดงเรื่อขบกัดเข้าๆกันแน่นพร้อมเสียงสะอึกสะอื้นที่ลอยตามมา
ชานซองเริ่มลุกลี้ลุกลนเมื่อเจ้าตัวน้อยตรงหน้าร้องไห้โฮ

"จุนโฮ! ผมขอโทษ ผม...ผมผิดเองไม่คอยระวังคุณ
อย่าร้องไห้นะครับ!"ร่างสูงค่อยๆอุ้มเด็กน้อยขึ้นมากอด ตัวอวบอ้วนในอ้อมแขนเขาดูจะพอดีเสียจริง
มือหนาลูบไปตามเส้นผมนิ่ม
ปลายจมูกก็คลอเคลียแก้มที่เปียกชื้นปลอบประโลมอย่างที่ทำทุกครั้งเวลาอีกคนเสียน้ำตา



"คุณ..ฮึก ผมผิดเอง...ฮ...ฮึก! ที่ไม่ร...ระวัง
ฮึก!"เด็กน้อยร้องไห้สะอื้นฮักจนชานซองอยากจะเอาหัวโขกไขควงให้ตายรู้แล้วรู้รอด
เขาต่างหากที่สะเพร่า ควรจะทำฝาปิดป้องกันเหตุไม่คาดฝันแบบนี้
แต่ใครจะไปคิดว่าเดินอยู่ดีๆจุนโฮจะล้มโครมลงไปแบบนั้น

"จุนโฮ...ผมจะต้องหาทางแก้ให้คุณกลับมาเป็นปกติให้เร็วที่สุด
ไว้ใจผมนะ..."ดวงตาคมสบตากับเด็กน้อยพร้อมเอ่ยคำสัญญาด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น จุนโฮในร่างเด็กกลั้นสะอื้นและพยักหน้าช้าๆ
มือป้อมๆนั่นยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่เปรอะหน้าป้อยๆ
ชานซองระบายยิ้มอ่อนพลางเลื่อนหน้าเข้าไปประทับจูบที่หน้าผากมนก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากเล็กเบาๆ



"ช...ชานซอง"จุนโฮเอ่ยด้วยท่าทีเอียงอายซึ่งขัดต่อรูปร่างภายนอกที่เป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา
ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "หืม?"

"ผมโป๊น่ะ..."เสียงเล็กเอ่ยเบาเมื่อตระหนักได้ว่าเสื้อผ้าเดิมของตนไม่ได้ถูกย่อขนาดไปด้วย
ชานซองอมยิ้มและมองเนื้อตัวขาวอมชมพูของคนในวงแขน
กำปั้นเล็กยกขึ้นดันแก้มอีกคนเมื่อรู้สึกว่าสายตาคมนั่นจะสำรวจมากไปแล้วและกลับมากอดตัวเองแน่นแม้จะไม่ได้บดบังอะไรเลย



"งั้นเดี๋ยวเราขึ้นไปข้างบนแล้วผมจะหาอะไรมาให้คุณใส่นะ
แล้วเดี๋ยวผมจะออกไปซื้อเสื้อผ้าชั่วคราวให้คุณก่อน
ผมคิดว่าอย่างน้อยก็คงเดือนนึง...กว่าจะหาทางแก้ให้คุณกลับมาปกติ"ชานซองเอ่ยกระซิบข้างใบหูเล็ก
จุนโฮแทบลืมหายใจเมื่อได้ยินระยะเวลาคร่าวๆที่ตนจะต้องติดแหง่กอยู่ในร่างเด็กนี่

"ล...แล้วงานผมล่ะ!!
ผมต้องกลับไปคุมงานที่แคนาดานะอาทิตย์หน้า!"เด็กตัวน้อยร้องโวยวายสองขาสั้นๆตีไปมาอย่างไม่พอใจ
ทั้งๆที่จะรู้สึกสลด คนหน้าคมกลับหลุดหัวเราะพรืดให้คนตาตี่หันมาค้อนควับ





"หัวเราะอะไรครับ"ท่าทางแบบนั้นพออยู่ในร่างเด็กมันดูแก่แดดชะมัดยาด





"พอคุณแสดงท่าทางแบบนั้นแล้ว
มันดูขัดๆในร่างเด็กสามขวบน่ะครับ"วงแขนแกร่งกระชับอ้อมกอด
จมูกโด่งก็ซุกไซร้เนื้อแก้มนิ่ม สูดกลิ่นหอมหวานแบบเด็กนัอย
จุนโฮส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ แต่ยิ่งเห็นก็ยิ่งน่ารักไม่ได้น่ากลัวสักนิด
ชานซองหัวเราะและวางเด็กน้อยลงที่เตียง
จุนโฮพอเป็นอิสระก็กลิ้งตัวเองเข้ากับผ้านวมเพื่อปกปิดร่างกายของตน
ร่างสูงหาเสื้อยืดของจุนโฮมาใส่ให้ชั่วคราวแม้จะดูเหมือนเด็กน้อยในถุงนอนเสียมากกว่า

"แล้วเรื่องงานผม..."ร่างเล็กเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าๆทำให้ชานซองต้องเดินไปลูบหัวกลมเบาๆ



"เดี๋ยวผมจะโทรไปบอกเลขาคุณว่าคุณเกิดอุบัติเหตุกระทันหัน
ต้องพักฟื้นอย่างน้อยหนึ่งเดือนรวมถึงทำกายภาพด้วย
แต่ก็จะบอกว่าไม่ต้องมาเยี่ยมเพราะจุนโฮอยากจะพักผ่อนอย่างเต็มที่
โอเคไหม"เสึยงทุ้มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มปลอบโยน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชานซองก็จะคิดหาทางแก้ไขให้ได้ดีและเร็วที่สุด
เด็กน้อยยิ้มและลุกมานั่งบนตักร่างสูงพลางซบหัวทุยกับแผ่นอกกว้าง



"ขอบคุณครับ
ผมเชื่อใจคุณนะ"จุนโฮยันตัวคุกเข่าจนใบหน้าพอดีกับชานซอง
แขนเล็กๆคล้องลำคออีกคนหลวมๆ
ปากอิ่มแดงคลี่ยิ้มหวานเสียจนดวงตาเล็กหยีเป็นขีดเดียว ใบหน้าขาวใสเลื่อนเข้าไปใกล้ก่อนจะจูบลงที่กลีบปากหยักแนบแน่น
ร่างสูงกอดเด็กน้อยจนแทบจะจมไปกับอ้อมกอดก่อนจะผละปากออกท่ามกลางสายตาสงสัยของจุนโฮ
ทั้งๆที่อุตส่าห์จะทำหวานสรัางบรรยากาศแล้วเชียว ชานซองเม้มปากเบาๆ
ตาคมดูสับสนและไม่มั่นใจ



 





"ผมเหมือนกำลังล่วงเกินเด็กอยู่เลย...คุณเป็นเด็ก 3 ขวบนะครับ"







 "ผมก็ควรจะทำตัวเป็นเด็กสินะ คุณน้า~"



 





 TBC



 



 



 



เฮฮฮ เอาละไง ความโชตะบังเกิด~ คือคอมพังเนี่ยย
พิมพ์ฟิคในไอโฟนเลยนะ555555 ทุ่มเทมากก
คือจู่ๆก็นึกอยากพิมพ์เรื่องที่โฮกลายเป็นเด็ก โฮเด็กๆน่ารักกกก5555555555 ไม่รู้ว่าสั้นไปรึเปล่าเพราะพิมพ์ในไอโฟน
ชอบไม่ชอบยังไงบอกได้เลยนะคะ ฮู้ววววว เรื่องนี้น่ารักแล้ว
แอบจะมีเอนซีด้วยนะเพราะเขาเปนสมีภรรยากานนนนนน อุ้ยยยยยยยย 5555555555555555

 

ปล ขออภัยที่อะไรๆมันดูรวนๆ เห้อ ไม่ได้ดั่งใจเลยจริงๆ