[SF-Chanho] Night and Morning

posted on 31 May 2010 21:55 by yogurttakeabreakt

SF : Night and Morning

Pairing : Chansung x Junho

Writer : Yogurt

Rate : PG-13

 ------------------------------------------

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับจุนโฮที่เดินเข้ามาในห้อง คนตัวเล็กเดินลากเท้าอย่างเหนื่อยอ่อนจากการอัดรายการที่ต่อเนื่องยาวนานจนล่วงมาถึงตีสองตีสาม เดินผ่านห้องนั่งเล่นที่อูยองและชานซองชอบนอนเป็นที่ประจำ

 

คนตาตี่ถอนหายใจแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อล้างความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน ไม่นานนักก็เดินออกมา ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย เดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นและเทน้ำเปล่าใส่แก้วใบใส ดื่มให้ชุ่มคอ จุนโฮวางแก้วทิ้งไว้ในซิ้งค์ เดินไปที่ห้องนั่งเล่นที่ชานซองนอนอยู่ คาดว่าอูยองคงกลับเข้าไปนอนในห้องเพราะเหตุผลใดก็แล้วแต่ คนตัวเล็กนั่งลงตรงเหนือหัวคนที่นอนอยู่บนฟูกไม่รู้เรื่อง ส่งเสียงกรนดังสนั่น

 

ตาดำสนิทมองใบหน้าหล่อเหลาภายใต้ความมืดมิด แม้จะมองแบบกลับหัวก็ยังหล่อ ใบหน้าขาวโน้มลง จูบลงที่หน้าผาก ไล่ขึ้นไปตามสันจมูกตรง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากหยักบางได้รูป กดจูบลงไปเบาๆให้พอรู้สึกถึงความแนบแน่น ผละปากออกเชื่องช้า พูดเสียงเบาเหมือนพูดคนเดียว

 

 

“หลับฝันดีนะชานซอง”

 

 

เขาไม่อยากปลุกให้ชานซองต้องตื่นจากฝัน จึงลุกขึ้นและเดินไปเงียบๆไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า มือเล็กบิดลูกบิดประตูห้องเบามือ ข้อสันนิษฐานเป็นจริงที่ว่าอูยองเข้ามานอนในห้องวันนี้ น้องเกือบเล็กสุดของวงค่อยๆคืบคลานลงบนเตียงของตนเอง หนุนหัวลงกับหมอนนุ่ม หลับตาพร้อมจะเข้าสู่ห้วงนิทราที่น่าหลงใหล ฝันถึงชานซองทุกคืน อีจุนโฮมีความสุขได้เพียงแค่เรื่องเล็กน้อยที่เกี่ยวกับชานซอง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงคอ และหลับอย่างรวดเร็วเพราะความเหนื่อยล้าของร่างกาย

 

ชานซองลืมตาขึ้น เขาหลับตาแกล้งหลับจนมั่นใจได้แล้วว่าอีกคนได้เดินเข้าไปในห้องเรียบร้อย อมยิ้มออกมากับจุนโฮที่ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน ก็มักจะมาจูบราตรีสวัสดิ์ให้เขาฝันดีทุกค่ำคืน ร่างสูงถีบผ้าห่มออกก่อนจะลุกขึ้น เดินไปที่ห้องของจุนโฮ บิดลูกบิดเสียงเบาที่สุด จุนโฮไม่เคยล็อคห้อง เหมือนรอให้ใครมาหาเสียทุกคืน

 

น้องเล็กของวงเดินเข้าไป หยุดยืนอยู่ข้างเตียง ก่อนจะนั่งลงบนเตียงที่คนที่นอนอยู่เว้นที่ไว้ให้เสียโล่งด้วยความเคยชิน ชานซองค่อยๆนอนลงข้างๆจุนโฮ ดึงคนที่นอนชิดริมเตียงให้เข้ามาใกล้ กอดตัวเย็นเหมือนน้ำให้แน่นขึ้น จุนโฮตัวเย็น กอดแล้วชื่นใจ ถึงจะตัวร้อน ก็ชื่นใจ ผ้าห่มไม่จำเป็นสำหรับชานซอง ถ้าหนาว ก็ให้ห่มจุนโฮ

 

 

“ฝันดีนะจุนโฮ”

 

 

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ก่อนจะจุมพิตลงที่ปากอิ่มที่เผยอออกเล็กน้อย ผละออก มองจุนโฮที่อมยิ้มออกมาเล็กน้อย ขยับกายซุกไออุ่นจากคนตัวใหญ่ จุนโฮฝันดี ฝันถึงชานซองทุกคืน กอดตอบสัมผัสอบอุ่นที่โอบรอบกาย ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อริมฝีปากอุ่นกดลงทั้งหน้าผาก ปลายจมูก และแก้มนิ่มเจือสีชมพูระเรื่อ

 

ชานซองเองก็เช่นกัน ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน หรือจุนโฮจะกลับมาตอนที่เขาหลับไปแล้ว สติก็ยังคงจดจ่อเมื่ออีกฝ่ายมาจูบราตรีสวัสดิ์ก็เหมือนเป็นสะกิดเรียก ให้มาจูบราตรีสวัสดิ์พร้อมทั้งโอบกอดให้ความอบอุ่นจุนโฮทุกค่ำคืน ชานซองฝันดี เพราะมีจุนโฮทุกคืน...

 

เสียงนาฬิกาปลุกยามเช้าเรียกให้เจ้าของเตียงงัวเงียตื่นขึ้นมา จุนโฮครางฮือในคอ ยกมือขึ้นขยี้ตา ไม่มีใครนอนอยู่ข้างกาย แต่สัมผัสได้ถึงความอุ่นตรงพื้นที่ข้างๆ ชานซองคงลุกไปไม่นาน ปากแดงคลายยิ้มจางๆก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง หยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำทำธุระตอนเช้า เดินไปแต่งตัวในชุดลำลองสบายๆ วันนี้พวกเขาไม่มีงาน แค่จุนโฮ กับชานซอง เห็นหมีน้อยนั่งเคี้ยวเยลลี่ท็อฟฟี่อยู่หน้าทีวีหงุบหงับ เดินไปนั่งข้างๆกัน ส่งยิ้มหวานไปให้ เลื่อนมือไปจัดผมเผ้าดำสนิทของชานซองให้เข้าทรง อาบน้ำแล้วหากแต่ยังไม่หวีผม

 

“ไม่กินข้าวล่ะ หรือว่าไม่มีอะไรในตู้เย็นเลย”จุนโฮถาม ชานซองส่ายหน้า แปลว่าไม่มีอะไรในตู้เย็น

“ถ้าอย่างนั้นออกไปข้างนอกกันไหม ไปหาอะไรอร่อยกินกัน น่าจะเป็นความคิดที่ดีนะ”พูดขึ้นต่อ ชานซองกลืนของในปากลงคออย่างรวดเร็ว พยักหน้ารัวๆ ร่างเล็กยิ้ม ทำท่าจะลุกขึ้นแต่เห็นหน้าของชานซองแล้วก็ต้องทำให้นั่งอยู่ต่อ หัวเราะคิกคักเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาสวมกอดออดอ้อน ฝ่ามือใหญ่ลูบไปตามแผ่นหลังของจุนโฮเบาๆ ซุกซบหน้าลงที่บ่าลาด ชานซองลูบเส้นผมสีส้มสว่างของจุนโฮไปมาอย่างสนุกมือ ชอบผมตรง แต่หัวหยักๆแบบนี้ก็น่ารักดีออก

 

กอดกันได้สักพักก็คลายกอดจากกัน จุนโฮส่งยิ้มใจดีให้อีกครั้ง รู้ดีว่าหมายความว่าอย่างไรถ้าหากชานซองเข้ามากอดมาอ้อนแบบนี้แต่เช้า คงเป็นเพราะคนตัวเล็กที่น่ารักคนนี้ลืมทำกิจวัตรประจำวัน

ใบหน้า