[SF-Chanho] เพราะชองกัม {จริงๆนะ}

posted on 31 Oct 2010 15:13 by yogurttakeabreakt
OS : เพราะชองกัม {จริงๆนะ}
Pairing : Chansung x Junho
Rate : PG
Writter : Yogurt
talk: ชั่ววูบ

-------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“ชองกัมจ๋า ชองกัมม ปะป๊ากลับมาแล้ววว”เวลาดึกดื่นที่เหล่าสมาชิกทูพีเอ็มกลับมาถึงบ้าน เป็นอย่างแรกที่จะต้องได้ยินก็คือเสียงของชานซองที่เรียกแมวตัวน้อยที่เพิ่งมาอยู่เป็นสมาชิกตัวใหม่ได้ไม่นาน ไม่ทันไรเสียงร้องเหมียวพร้อมกับเจ้าตัวเล็กสีเทาขนนุ่มที่วิ่งอย่างรวดเร็วเข้ามาหาเจ้าของ ชองกัมเดินวนนัวเนียรอบขาของชานซองอย่างดีใจ ร่างสูงหัวเราะหายเหนื่อยก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา

 

“เหงามั๊ยครับ โหยย น่ารักจังง”ลูบไปตามเส้นขนลื่นมือสีเทาสวยไปมา ทั้งเกาคาง เกาหู เอาหน้าถู ก่อนจะตามด้วยจูบเบาๆอย่างรักใคร่(เกินเหตุ) เดินไปที่ห้องนั่งเล่น ก่อนจะเล่นกับชองกัมโดยไม่สนใจสิ่งใดอื่น คนที่เดินเข้ามาทีหลัง พอเห็นชานซองกำลังเล่นกับชองกัมแบบนั้น ในใจมันก็ร้อนระอุดั่งไฟสุม ตาเรียวเบือนไปทางอื่นและพยายามไม่ใส่ใจ หากแต่มันก็ดันแสดงออกด้วยสีหน้าและแรงกระทืบเท้าเดินเข้าห้อง

 

ปังง!!!!!!!!!!!!!

 

เสียงปิดประตูห้องดังจนพี่ๆในวงที่อยู่อีกฝากถึงกับสะดุ้งโหยง คนบางคนที่กำลังง่วงงุนถึงกับตาสว่าง

“โมโหอะไรมานะ เฮ้อ ชานซองไปดูดิ๊!?”นิชคุณเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเมื่อจุนโฮแสดงท่าทีแบบนั้น คนที่ถูกเรียกหันหน้าไปมองด้วยความงุนงงโดยที่มือยังคงเล่นกับลูกแมวไม่ยอมผละออก

“พี่ว่าอะไรนะ ให้ผมไปดู เค้าก็คงหงุดหงิดอะไรของเขาล่ะมั้ง เดี๋ยวก็คงหาย”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่ยี่หระเท่าไหร่ หลายครั้งที่จุนโฮมักจะหงุดหงิดจากเรื่องส่วนตัว หรือเรื่องงาน ก็มักจะมีท่าทีฉุนเฉียวอย่างนี้เสมอ

 

“เฮ้ย แต่พี่ว่ามันเป็นอย่างนี้มาเป็นอาทิตย์แล้วนะ”แทคยอนท้วง ไม่ใช่อะไรหรอก เขานอนดึก ก็เลยพบเจออะไรดีๆเข้าบ่อยๆ อย่างเช่น จุนโฮตื่นมานั่งดูทีวีข้างนอกตอนดึกในวันที่ชานซองเข้าไปนอนในห้อง หรือว่าออกมาหาอะไรกินตอนดึกมากๆทั้งๆที่ปกติไม่เป็นอย่างนั้น แล้วที่สำคัญ ไอ้ของที่กินน่ะของหนักซะด้วยใช่ว่าเป็นเพียงของเบาๆแก้หิว

 

“นั่นสิ ฉันก็ว่าอย่างนั้นล่ะ”จุนซูสมทบ ก็เขาเองก็นอนดึกเหมือนกัน แทคยอนไม่นอน เขาก็ไม่นอนเหมือนกันนั่นล่ะ บางวันจุนโฮก็มาต้มรามยอน ทำเอาอยากจะเข้าไปแจมด้วย...แต่พอเงี่ยหูฟังดีๆกลับได้ยินเสียงร้องไห้จากน้องชาย จุนซูกับแทคยอนเลยทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้อยู่คนเดียวน่าจะดีกว่า

“แล้วทำไมพี่ต้องโบ้ยผมด้วยอะ”ชานซองเลิกคิ้วถาม อุ้มชองกัมมานั่งบนตัก ปล่อยให้เล็บที่ยังไม่คมมากข่วนกางเกงข่วนนู่นนี่นั่นไปเรื่อยๆ

 

“เฮ้ย...ไอ้ชาน แกอะ แกเลย แกเลย ด่วน...”ไม่ทันไร อูยองที่กลับเข้าไปในห้องพร้อมๆกันกับจุนโฮ ตั้งใจว่าจะไปหยิบเสื้อผ้า อาบน้ำและนอน แต่ยังไม่ทันจะก้าวออกจากห้องหูที่ดีผิดปกติก็ดันไปได้ยินอะไรดีๆเข้าเสียก่อน ทำเอาชะงัก แล้วต้องปรี่เข้าไปหาน้องเล็กอีกคนอย่างด่วนจี๋ แต่ดูเหมือนหมาป่าทิเบตอย่างเขาคงจะช่วยอะไรไม่ได้เลย

 

“อะไรอะอูด้ง! ทำไมต้องเป็นฉันเนี่ย ก็ช่วยๆกัน ทำไมต้องโบ้ย”คนตัวโตบ่นอุบเมื่อถูกอูยองดึงให้ลุกขึ้น ร่างโปร่งเขย่งยืดตัวเข้ากระซิบที่ใบหูสวย

 

“จุนโฮมันร้องไห้อยู่นะเว้ย ใจคอจะไม่ไปดูหน่อยเหรอ!?”

 

“อะไรวะด้ง โฮมันทำไม”แรพเปอร์ประจำวงถามขึ้นทันทีหลังจากที่ชานซองยอมผละออกจากชองกัมแล้วเดินเข้าไปในห้องของน้องชายก้นฟิต คนแก้มบวมส่ายหัวเบาๆ

“ไอ้โฮมันร้องไห้ ผมว่านะ มันคงเหงา แหม คนอย่างมันรับได้ที่ไหนการถูก ทอดทิ้ง อ้ะ!?”ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ไม่ใช่ว่าโทษว่าเป็นความผิดใครหรอกนะ แต่ชานซองก็ทำไม่ถูกนิดหน่อย...ก็ปล่อยให้เรื่องผัวๆเมียๆ เป็นเรื่องของผัวๆเมียๆต่อไป คนนอกไม่เกี่ยว

 

 

 

 

 

 

 

“จุนโฮ...”ร่างสูงเอ่ยขึ้นหลังจากปิดประตูห้องเบามือ เดินเบาๆเข้าไปหาคนที่นั่งเอาหลังพิงกับเตียง คนที่นั่งอยู่พอรู้ว่ามีใครเข้ามา ยิ่งเป็น ใคร ที่กำลังทำให้ตัวเองเสียใจก็ถึงกับสะดุ้งโหยง หลังมือขาวปาดน้ำใสออกจากใบหน้าลวกๆ ปาดเละเทะจนไปโดนอายไลน์เนอร์ที่แต่งเอาไว้ ลากยาวเลอะไปจนถึงขมับ ชานซองส่ายหัวเบาๆเมื่อเห็นท่าทีเหมือนเด็กพยายามปกปิดอะไรบางอย่าง

 

“เฮ้อ...”ไม่พูดอะไร ทรุดตัวลงนั่งข้างคนขี้แย จุนโฮได้แต่ก้มหน้ากอดเข่าตัวเอง ไม่มีใครพูดอะไร ชานซองเหลือบมองใบหน้าใส ปลายจมูกแดงระเรื่อ ขนตายาวประดับด้วยหยดน้ำแวววาว ดวงตาแดงก่ำ แก้มเนียนสองข้างยังคงทิ้งคราบน้ำตาเอาไว้อย่างชัดเจน ฝ่ามืออุ่นเลื่อนเข้าจับที่มือของอีกคนหลวมๆ

 

“...นายร้องไห้ทำไม นายหงุดหงิดอะไร”พอดูท่าทีแล้วว่าอีกคนดูเหมือนจะสงบลงบ้างจึงเอ่ยปากถาม บีบมือเล็กแน่นขึ้นอีกจนรู้สึกถึงความร้อนที่มากกว่าปกติ ดวงตาคมเบิกออก

“นายไม่สบาย นายไข้ขึ้นแล้ว จุนโฮ ไปอาบน้ำนอน”เอ่ยเสียงเข้มหากแต่ร่างเล็กกลับดึงมือออกแล้วนั่งนิ่งอยู่อย่างเดิม ทำหูทวนลมกับสิ่งที่ชานซองพูด ร่างสูงถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจกับคนดื้อดึง

 

“จุนโฮ นายไข้ขึ้น ไปอาบน้ำกินยานอน”

 

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน...”เสียงหวานเอ่ยเครือ ซบหน้าลงกับหัวเข่าตัวเอง เปลือกตาปิดลงไล่ให้น้ำตาที่คลออยู่ให้ไหลออกมา ซึมเข้าที่กางเกงยีนส์ตัวสวย

“ทำไมล่ะ...นายโกรธอะไรฉันเหรอจุนโฮ”ชานซองเอื้อมมือ ประคองใบหน้าหวานให้เงยขึ้นหันมาสบตากัน จุนโฮพยายามเบือนหน้าหนีอยู่ในฝ่ามืออุ่น แก้มทั้งสองข้างร้อนรุมๆ มักเน่ตัวโตได้แต่ขมวดคิ้วแน่น

 

“ปล่อย ฉันจะไปอาบน้ำ”ทั้งๆที่เมื่อครู่ยังทำท่าทีเพิกเฉยอยู่เลย สองมือดันใหล่อีกคนออกแรงก่อนจะฉวยจังหวะที่ชานซองเสียหลักลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกจากห้อง ท่ามกลางสายตาสงสัยของพี่ๆในวง คนตัวเล็กได้แต่ก้มหน้ามองพื้น เดินฉับๆเข้าห้องน้ำไป แว่บหนึ่งที่นิชคุณเห็นหยดน้ำใสร่วงออกจากดวงตาเรียวสวยถึงกับใจหายวาบ

 

“เฮ้ย อาการหนัก ร้องไห้ให้เห็นจะจะเลย”พูดขึ้นกับจุนซูที่พยักหน้าเห็นด้วย ใช่ว่าเขาจะไม่เห็น เขาเองก็เห็นว่าน้องร้องไห้ให้เห็น ปกติแล้วให้ตายยังไงก็จะไม่มีน้ำตาไหลออกจากดวงตาคู่นั้นต่อหน้าพวกเขาเด็ดขาด ไม่นานก็ตามมาเป็นชานซองที่เดินออกมาพร้อมเสียงถอนหายใจ เดินฉับเข้าไปในห้องของตนแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำอีกห้องไปเช่นเดียวกัน

 

ชานซองที่อาบเสร็จก่อนก็เข้าไปนั่งในห้องของจุนโฮ ก่อนจะเกยกลิ้งขึ้นไปบนเตียงรอให้อีกคนเดินเข้ามา เขารู้แล้วล่ะว่าอีกคนต้องมีอะไรเคืองเขาแน่ๆ แต่ก็ได้แต่สงสัยว่าเรื่องอะไร สักพักประตูก็เปิดออกพร้อมกับจุนโฮที่เดินล่กๆเข้ามาด้วยความหนาว คว้าเสื้อผ้าใส่โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าชานซองนอนเล่นอยู่บนเตียงของตัวเอง พอหันมาก็ถึงกับผงะ

 

“...จะบอกฉันได้รึยังว่าโกรธฉันเรื่องอะไร”ตาคมจ้องตาแดงก่ำที่เริ่มคลอด้วยน้ำตาอีกครั้ง จุนโฮก้มหน้าลง ส่ายหัว ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ชานซองลอบถอนหายใจและลุกขึ้นเดินเข้าไปหา หลังมือเลื่อนขึ้นแตะที่แก้มนิ่ม ความร้อนยังคงเท่าเดิม เลื่อนขึ้นไปที่หน้าผาก ก่อนจะลงมาที่ซอกคอ ร้อนที่สุด

 

“กินยารึยัง ไปกินยาซะ”ได้แต่พูดทั้งๆที่รู้ว่าอีกคนคงไม่ตอบสนอง และไม่มีวันทำตาม มือเลื่อนลงกุมมือร้อนทั้งสองข้าง เขยิบตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก ใกล้จนได้กลิ่นหอมจากตัวของจุนโฮ ปลายจมูกเรียวกดลงที่กลุ่มผมหอมกรุ่น สักพักหนึ่งแล้วที่เขาไม่ได้ทำแบบนี้...

“ถ...ถ้าพี่ๆไม่ไล่ให้นายมา...นายก็คงไม่มา”เสียงเครือสั่นเอ่ยขึ้น จุนโฮเงยหน้าขึ้นมองคนสูงกว่า ตาเรียววูบไหวเป็นระรอกคลื่น ฟันขบกลีบปากแดงของตนอย่างสะกดกลั้น “อะไรนะ...”

 

“เพราะพี่ๆเห็นว่าฉันหงุดหงิดเซื่องซึม...เขาเลยเป็นห่วง”

 

“เลยรบเร้าให้นายมาดูฉัน...ทั้งๆที่นายไม่ได้สนใจฉันเลย แม้ว่าฉันจะ...ไม่สบาย”

 

“...”ชานซองเงียบไป นี่หมายความว่าจุนโฮไม่สบายมาตั้งนานแล้วงั้นเหรอ แล้วทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองไข้ขึ้นแบบนี้ จุนโฮดึงมือออกจากมือที่อบอุ่น เสียงสูดสะอื้นดังขึ้นอีกครั้ง ร่างเล็กเบี่ยงตัวเดินไปที่เตียงนอน คนที่สมองทำงานช้ากว่าปกติอย่างฮวางชานซอง ได้แต่ค่อยๆประมวลคำพูดของจุนโฮ น้อยใจ ...ไม่ได้สนใจ งั้นก็หมายความว่า จุนโฮกำลังน้อยใจที่เขาไม่สนใจ!

 

“เฮ้ย ใครไม่สนใจกัน จุนโฮ มานี่ มาคุยกันก่อน”ดึงให้คนที่กำลังจะล้มตัวลงนอนนั่งตัวตรงเหมือนเดิม ชานซองรีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่พื้น เงยหน้าขึ้นมองหน้าหวานด้วยความตกใจ

“นายโกรธเพราะเรื่องนี้เหรอ”จุนโฮเบือนหน้าหนี และพยายามจะล้มตัวลงนอนแต่ก็ไม่เป็นผล ชานซองตะกายขึ้นไปนั่งข้างๆบนเตียงและจับให้อีกคนหันหน้ามาประจันหน้ากันอย่างเต็มที่

 

“ฉันไม่ได้โกรธนายเลย...ฉันแค่ สำคัญตัวผิด...”

 

“นายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฉันเป็นของเล่น พอเจอของใหม่ นายก็โยนฉันทิ้งรวมกับของเล่นชิ้นอื่น...”ปากอิ่มเหยียดยิ้มมุมปาก ตาดำขลับหลุบมองต่ำ ชานซองได้แต่อ้าปากหวอ

“นายหึง...หึงชองกัมเหรอ”ปากหยักคลี่ยิ้มกว้างในความน่ารักของอีกคน ไม่ได้นึกถึงเลยว่าตัวเองเป็นคนที่ทำผิด มือหนายกขึ้นลูบไปตามเส้นผมนิ่มเหมือนลูบลูกแมวขนฟู ดวงตาคมโตมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

 

“ฉันขอโทษ...ฉันแค่เห่อ”

 

“นายยิ่งกว่าเห่อ ชานซอง...นายลืมฉันไปเลย นายไม่มาอ้อน ไม่มายุ่งเกาะแกะ นาย...ทั้งๆที่ฉันก็มีเรื่องหนักใจ ฉันอยากได้กำลังใจ ฉันไม่สบาย ฉันก็อยากให้ใครมาเอาใจใส่ดูแล ต่อให้ใครทำมันก็ไม่เหมือน ฉัน....ฉันก็อยาก...”คำพูดทั้งหลายต่อจากนี้จำต้องกลืนลงคอไปเมื่อกลีบปากอิ่มถูกปิดสนิทด้วยริมฝีปากของอีกคน หัวใหล่มนทั้งสองข้างถูกกุมแน่นด้วยมืออุ่น ดวงตาเรียวเบิกออกกว้างทีแรก ก่อนจะปิดสนิทพริ้มรับรสจูบอ่อนโยน

 

ริมฝีปากอุ่นเคล้าคลอแผ่วเบา เลื่อนมือขึ้นจับปลายคางให้เชิดขึ้นรับมุม คำพูดน้อยใจของจุนโฮที่พรั่งพรูออกมามันเกินกว่าจะรับฟัง เพราะเขาเข้าใจมันดีแล้วว่าจุนโฮกำลังต้องการอะไร ปลายลิ้นอุ่นแตะลงที่ปากอิ่ม ไล่เลียเบาๆและค่อยๆกระแซะเข้าไปภายในโพรงปากร้อน โดยที่เจ้าตัวก็อนุญาตทันที แลกเปลี่ยนและป้อนความอ่อนโยน อ่อนหวานให้อีกคน

 

เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังขึ้นแผ่วๆ พร้อมกับใบหน้าที่เปลี่ยงเอียงให้รับมุมมากขึ้น ทั้งสองคนขยับตัวเข้าหากัน รวมถึงริมฝีปากทั้งสองที่ขยับตอบรับกันอย่างดี ชานซองโอบจุนโฮไว้ในอ้อมกอด ลูบกลุ่มผมลื่นมือไปมา ลากมือไปตามใบหูบาง และหยุดอยู่ที่ท้ายทอยร้อนจัด นวดคลึงเบาๆสร้างความผ่อนคลาย ก่อนจะผละริมฝีปากออกอย่างจำใจ หากแต่ยังคงวนเวียนอยู่แถวมุมปากและปลายคางมน

 

“...ฉันแค่อยากอ้อนนายบ้าง” 

 

ดูเหมือนว่าจะต้องการพูดให้จบ ร่างเล็กพูดด้วยเสียงอันเบาได้ยินกันเพียงสองคน ชานซองยกยิ้มอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ ผละหน้าออกห่าง นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกตากดวงตาเรียวที่เขาหลงใหล ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าจุมพิตเบาๆที่เปลือกตาบาง เลื่อนไปที่ขมับอุ่นๆ ดึงตัวร้อนรุ่มเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง

 

“ขอโทษ...ฉันรู้ตัวแล้ว จะไม่ทำอีกนะครับ”กระซิบคำสัญญาชิดริมหู และกดจูบแผ่วเบา “กินยานะ งั้นเดี๋ยวฉันออกไปเอายาให้”ผละกอดออก ทำท่าจะลุกออกจากเตียงแต่ทว่าเสื้อที่สวมอยู่กลับถูกดึงรั้งไว้ พอหันมาสบกับสายตาอ้อนจากคนตัวเล็กแล้วก็ทำให้ต้องนั่งลงอย่างเดิม จุนโฮเอนหัวซบลงที่อกแกร่ง ราวกับว่าต้องการอิงแอบอกนี้ต่างหมอน

 

ชานซองได้แต่ระบายยิ้มปลื้มใจ ลูบหัวอีกคนไปมา แต่อย่างน้อยก็ควรจะให้จุนโฮได้พักผ่อนได้แล้ว จึงจับให้อีกคนนอนลงกับเตียงนุ่ม แล้วล้มตัวลงนอนตาม ยอมให้อีกคนซุกอกแนบชิดต่อไป

“แต่ยังไงก็ต้องกินยา ให้ฉันออกไปเอาก่อน กินยาแล้ว ฉันจะนอนเป็นเพื่อนนะ”นึกสงสารชองกัม นอนตัวเดียว แต่เอาเถอะ ถ้าเขายังจะไปนอนกับชองกัมอีกในคืนนี้ จุนโฮคงเสียใจมากแน่ๆ ยิ่งคนไม่สบาย ยิ่งขี้น้อยใจ ต้องการการสนใจจากคนที่รัก

 

“อือ...”ตอบในลำคอเบาๆ ชานซองรีบวิ่งออกไปด้านนอก หยิบยาและเทน้ำเปล่าใส่แก้ว ไม่ฟังเสียงเรียกทักของพี่ร่วมวงแต่อย่างใด วิ่งแจ้นกลับเข้าห้องจุนโฮทันที จับให้อีกคนกินยาให้เรียบร้อยแล้วกระโจนลงนอนกับเตียงเป็นหมอนให้คนตัวเล็กก้นใหญ่นี่ต่อไป

“ชาน...”เงยหน้าขึ้นจากอก มองคนที่ยังคงยิ้ม และลูบหัวเขาด้วยสัมผัสอ่อนโยน คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย

 

“จูบหน่อย...”พูดอ้อมแอ้ม แก้มใสขึ้นสีเรื่อ แต่มีหรือชานซองจะปฏิเสธ? ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้ ใกล้ขึ้นเรื่อยๆจนลมหายใจอุ่นเป่ารดพวงแก้มเนียน ใกล้จนริมฝีปากเกือบจะแตะกัน ใกล้จะแตะกันอยู่แล้วหากแต่มีเสียงกอกแกกที่ประตูทำเอาทั้งคู่ชะงัก เสียงครืดคราดเหมือนแมวข่วนพร้อมเสียงเหมียวๆเรียกทำให้ชานซองผละออกจากจุนโฮด้วยความตกใจ

 

“...”คนตัวเล็กช้อนมองหน้าคมละห้อย อะไรกัน...ชองกัมอีกแล้ว ชานซองหันมามองจุนโฮด้วยสายตาละห้อยไม่แพ้กัน ปากแดงเม้มเข้าหากัน ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้ทันที ชองกัมก็ชองกัม ยังไงจุนโฮก็สู้ชองกัมไม่ได้อยู่วันยันค่ำ ฮึ...นึกแล้วมันน่าน้อยใจ น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง

ใช่ซี่ฉันมันไม่มีหูตั้งๆ ไม่มีหาง ไม่ตาแป๋ว ไม่ร้องเหมียวๆ...

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ จุนโฮมันไม่สบาย แล้วคาดว่าไอ้ชานก็คงไม่สบายไปด้วยเพราะนอนด้วยกัน”เสียงของอูยองพูดกับมินแจที่กำลังจะเข้าไปปลุกสองมักเน่ให้ไปตื่น โชคดีที่วันนี้ไม่มีงานต้องแสดงโชว์อะไร เลยขาดก็ได้ถ้าจำเป็น ผู้จัดการพยักหน้าเข้าใจแล้วโทรไปบอกทางรายการวิทยุว่าสมาชิกจะขาดสองคน อูยองไหวใหล่ เปิดประตูเข้าไปในห้องเพื่อจะไปหยิบเสื้อผ้า แต่พอเห็นสองคนที่นอนกอดกันกลมบนเตียงก็ต้องจุ๊ปากแซวไม่ได้

 

ยังไงเจ้าชานซองก็ทิ้งชองกัมไม่ลงอยู่ดี

 

อูยองกระตุกยิ้มเมื่อเห็นแมวสีเทาที่นอนขดอยู่ข้างชานซองที่ริมเตียง ถึงแม้เจ้าของจะไม่ได้นอนกอดเหมือนแมวขี้น้อยใจอีกตัว แค่นอนข้างๆ ให้เห็น ให้รู้ว่าเจ้านายยังอยู่ก็พอใจแล้วสินะ ชองกัมเอ้ย...ขอจุนโฮมันมั่งเหอะ...หนุ่มแก้มย้วยส่ายหัวไปมาเบาๆอย่างนึกเอ็นดูเจ้าคู่ชานนูนอคู่นี้ บางทีจุนโฮเห็นแข็งๆแบบนั้นแต่พอโดยเจ้าชานซองเมินเข้าหน่อยละอ่อนปวกเปียกเป็นผู้หญิงไปเลย นั่งร้องห่มร้องไห้เป็นอาทิตย์ๆ

 

“เฮ้อ ถ้าสบายดีก็ไปทำงานเถอะนะ คึคึ”พูดลอยๆทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้อง เพราะแอบเห็นว่าคนตัวโตเหมือนจะรู้สึกตัวตื่นได้สักพักแล้ว พออูยองเดินออกไปตาคมก็ตวัดมองตาม ก่อนจะถอนหายใจ เรื่องอะไร ก็ขอทำป่วยซมนอนพักสักวันจะเป็นอะไรไป เหลือบข้ามจุนโฮไปเห็นชองกัมที่กำลังหลับสนิท มือหนาเลื่อนไปไล้ใบหูตั้งๆนั่นเบาๆ เจ้าแมวตัวเล็กขยับตัวลืมตาตื่นทันทีก่อนจะส่งเสียงเหมียวอรุณสวัสดิ์

 

“ชู่วว เดี๋ยวจุนโฮตื่นนะชองกัม”ส่งเสียงดุลูกชาย ชองกัมทำตาแป๋วใส่ชานซอง ก่อนจะเดินๆข้ามจุนโฮไปหาชานซอง เอาหัวที่ปกคลุมไปด้วยขนนุ่มฟูถูไถเจ้านายไปมา หางแกว่งกวัดปัดโดนต้นคอของจุนโฮจนเจ้าตัวรู้สึกจั๊กจี้ ขยับตัวไปมาอย่างนึกรำคาญ ตาเรียวเปิดออก แต่พอภาพที่เห็นเป็นอย่างแรกก็คือขนสีเทาของชองกัม ปากอิ่มยู่เข้าหากัน มือเล็กยกขึ้นจับชองกัมให้ออกไปพ้นๆ

 

“ม๊าววว”เอาผมไปไหน๊ จะอยู่กับปะป๊า! “ออกไปไกลๆเลยนะชองกัม ฉันจะนอน”ส่งเสียงดุๆไปให้แต่ทว่าแมวบางทีก็ไม่เชื่อฟังคนที่ไม่ใช่เจ้านายหรอกนะ ว่าแล้วก็เดินเหยียบจุนโฮไปหาชานซองอีกครั้ง ทันใดนั้นตาเรียวเล็กก็ตวัดมองจิกคนที่นอนอยู่ข้างๆกัน แขนข้างหนึ่งโอบกอดรอบตัวเขา แต่มืออีกข้างก็เล่นกับชองกัมแบบไม่รู้สึกรู้สา

 

“ฮวางชานซอง...” 

 

“เอ่อ...ครับๆ เข้าใจแล้วครับ ชองกัมจ๋า ชองกัมไปนอนข้างนอกนะ เดี๋ยวเอาข้าวให้กินนะ”ว่าแล้วก็รีบอุ้มเจ้าลูกแมวออกไปจากห้องทันใจ จุนโฮถอนหายใจ ก็ยอมรับว่ารู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย แต่ยังไง จุนโฮก็สู้ชองกัมไม่ได้อยู่ดีจริงๆนั่นแหละ ฮึ...

 

 

 

 

อย่าให้ฉันเลี้ยงแมวบ้างเชียวนะ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END


 

 

 

ชั่ววูบม๊ากมาก นึกอยากแต่งแต่ไม่รู้จะแต่งอะไร

ฟาดไอ้นี่ไปซะเลย ชองกัม รับกรรมซะดีๆ 555555+

โกแม็งอียังไม่เห็นหน้าตา เอามาจิ้นมิได้ อิน้องโฮก็รีบๆเอาโกแม็งอีมาอวดเร้วๆ

อุบไว้อยู่นานนม!!!

 

คอมเม้นพลีส

 

Comment

Comment:

Tweet

โอ๊ย..นุ้งโฮอ่า งอนลูกหมี เพราะลูกหมีมัวแต่สนใจซองกัมสินะ confused smile confused smile confused smile

#10 By khundong on 2015-07-31 22:39

ชานอ่าา...ก็รู้อยู่ว่าโฮชอบคิดมาก เห้อออ...น่าเตะจริงๆ
สนใจแต่ซองกัมอยู่ได้ สนใจขนาดไม่รู้ว่าโฮจังของเค้าไม่สบาย
แบบนีมันใช้ไม่ได้เลยนะ ชิร์ โฮจังก็ยิ่งน้อยใจๆๆๆๆๆๆ
โฮเป็นคนคิดมากจริงๆนะ เพราะหึงแม้กระทั่ว "ซองกัม" สี่ขา

#9 By kw on 2013-09-11 03:34

ชอบมากเลยค่า สู้ๆนะคะbig smile

#8 By คนผ่านทาง (223.207.193.221) on 2011-10-30 21:14

ชองกัมมมมมม ~
ชอบมากค่ะน่ารักทั้งเจ้าของทั้งเเฟนเจ้าของ ♥
พี่จุนโฮนี่ก็เข้าใจงอนเนอะ =O= !

น่ารักมากกกกกกกกกกกก !

#7 By 'Anglepark on 2011-04-27 18:45

55 . ชองกัม โดนสะงั้น

ให้โฮเลี้ยงแมวบ้าง เป็นตัวเมีย 55 .
จะได้คู่กับชองกัม ? ชองกัมจะได้เมินชาน

ชานก็จะได้อยู่กับโฮ 55 .

#6 By admongiiz on 2011-04-16 12:36

ชองกัมน่าร๊ากกกกก 555+

สงสารนุ้งโฮ อิหมีให้ความสำคัญกะชองกัมมากกว่างั้นหรอ!! แต่ก็เถอะ เข้าใจความรู้สึกหมีมันดี กำลังเห่ออารมณ์ประมาณพ่อหมีเห่อลูกหมี (หรือลูกแมว =..=??) ก็เงี้ยะ

แต่มันเห่อจนหน้าหมั่นไส้นี้ซิ น่า ไว้ถึงตาโฮบ้าง อิหมีจะรู้สึก 55+

ปล. อยากเห็นโกแม็งอีของแตงโมอ่ะ ><

#5 By KejiKung on 2011-01-15 14:26

น่าัรักไปหมดทุกสิ่ง แมวเทา็ก็น่ารัก แมวขี้น้อยใจก็น่ารัก ปะ๊ป๊าของแมวเทาและสามี(?)ของแมวขี้น้่อยใจก็น่ารักเช่นกันนนนน
อร๊ากกก ไม่ได้อ่านฟิคน้่องปรางนานมาก ชอบอ่ะ ยังคงน่ารักฉะเหมอออออ >3<
แอบสงสารตอนที่น้องโฮเป็นไข้อ่ะ คือไม่สบายตั้งเป็นอาทิตย์แต่ชานไม่ได้สังเกตุเห็นเลย -_-" มันก็น่าน้อยใจอยู่
แต่อิตอนน้องโฮหยิบชองกัมเนี่ย แอบกลัวนะ น้องโฮอย่าบีบคอชองกัมนะ TT^TT

รีเควสภาคโกแมงอีด้วยได้มะ 55555

#4 By Palmira on 2010-11-14 02:12

น่าร๊ากกกกกกกก

อ่านแล้วเริ่มอยากเลี้ยงแมวมั่ง

อิหมีอ่ะ อย่าสนใจนุ้งเหมียวมากนักนะ
นุ้งโฮน่ารักกว่าเยอะ 555

นุ้งโฮงอนน่ารักอ่ะ โอ๋ๆๆๆๆน้า

#3 By PisceS~* on 2010-11-04 18:02

น่ารักอ่ะ เมี๊ยววววววววววว
ชองกัม... น่ารัก
เจ้าของ...น่ารัก
แต่แฟนเจ้าของ...งอนนนนน ^O^
ลูกหมีนู๋เป็นคนกลางซินะ มือนึงปลอบน้อง มือนึงเล่นกะลูก แล้วชั้นจะสงสารแกดีมั๊ยเนี๊ย เมี๊ยวววววววววววววว

#2 By LoVeisLoVe (203.130.145.99) on 2010-11-03 07:42

น่ารักอ่า ชอบชองกัมมากมาย ไม่คิดว่ามักเน่ตัวโตจะกลายเป็นแมวเหมียวตัวใหญ่ไปได้ แต่ก็น่ารักอ่ะ อ่านไปยิ้มไปเป็นเรา เราก็น้อยใจฟระ เห็นแมวสำคัญกว่าที่รัำกได้ไงเนี่ย ฟาดๆๆๆ ชอบ ๆ

#1 By talingping on 2010-11-02 15:56