[Fic-Chanho] MISTER.♥ {11}

posted on 29 Jun 2012 00:13 by yogurttakeabreakt

11

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณซายอนครับ มีคนไข้อีกไหมครับ?”คุณหมอหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้ากับพยาบาลที่เดินเข้ามาเสิร์ฟกาแฟให้ตามหน้าที่ กลิ่นกาแฟหอมฉุยพอให้นิชคุณรู้สึกดีขึ้นบ้าง วันนี้แม้จะเป็นวันอาทิตย์ เป็นวันหยุดของคนหลายคนให้ได้ใช้เวลาร่วมกับครอบครัวและคนรัก แต่สำหรับหมออย่างเขาแล้ววันอาทิตย์ก็เป็นอีกวันที่ต้องเข้าตรวจตามนัด ดวงตากลมโตเลื่อนไปมองนาฬิกาสีเงินที่แขวนอยู่ที่ผนังห้อง

 

“ถ้าตามนัดก็ไม่มีแล้วค่ะ แต่คุณหมอจะออกเวรเลยไหมคะ?”หนุ่มหน้าหวานยกาแฟขึ้นจิบด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ผมออกเวรตอนเที่ยงแล้วกันครับ อีกแค่ครึ่งชั่วโมงเองคงไม่น่ามีคนไข้มา”พยาบาลยิ้มรับก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้คุณหมอนั่งอยู่ในห้องสีขาวโพลนของตัวเองเงียบๆคนเดียว ร่างโปร่งหลับตาก่อนจะนวดระหว่างหัวคิ้วไปมา ทำงานหนักแม้จะเป็นวันหยุดก็ตามที นี่ล่ะนะชีวิตของหมอ แม้จะไม่ใช่หมอรักษาโรคทางกายก็ตามที

 

“คุณหมอนิชคุณ”เสียงประตูที่เปิดออกพร้อมกับเสียงทักอันร่าเริงของใครบางคนทำเอาคุณหมอที่กำลังนั่งเอนพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยๆต้องหูผึ่ง เปลือกตาบางเผยอเล็กน้อยมองคนที่เข้ามาขัดจังหวะการพักผ่อนเล็กๆของเขา แต่การขัดจังหวะนี้ก็ทำให้จังหวะหัวใจนั้นสูบฉีดเปลี่ยนไปแม้ใบหน้าขาวผ่องจะนิ่งขรึมเช่นเคย

“คุณเข้ามาได้ไงน่ะ”ร่างโปร่งเอ่ยเสียงเข้มทำหน้าดุใส่ร่างสูงที่ส่งยิ้มเห็นฟันครบทุกซี่ เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆเช่นเดียวกับชุดลำลอง ยิ่งทำให้แทคยอนดูเปลี่ยนไปจากตอนใส่สูทมากทีเดียว

 

“ก็เดินเข้ามาน่ะสิถามได้ แหมคุณหมอออกจะเก่งไม่น่าถามคำถาม...”นิชคุณถลึงตาโตยกกำปั้นทำเอาชายตัวโตต้องหงอหลบเป็นการใหญ่

 

“เดี๊ยะ!!”

 

“อ๊าก! กลัวแล้วค้าบบบ”

 

“แล้วคุณมานี่มีอะไรครับ?”คนตัวขาวมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะเริ่มเก็บข้าวของบนโต๊ะ ถึงเวลาที่จะออกเวรเสียทีจะได้ไปพักผ่อนให้สบายใจเฉิบ แทคยอนท้าวศอกบนโต๊ะรกๆก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้คนหน้าหวานตรงหน้า

“ไปเที่ยวกันไหมครับ คุณหมอทำงานเหนื่อยๆคงอยากเที่ยวเล่น”ดวงตากลมโตเหลือบมองอย่างประหลาดใจก่อนจะรีบเก็บสีหน้าและเก็บข้าวของจัดโต๊ะให้เป็นระเบียบต่อไป

 

“คุณน่ะเหรอจะมาชวนผมเที่ยว ไม่ไปชวนสาวๆของคุณล่ะครับ”ร่างสูงทำแก้มอมลมอย่างน้อยใจเล็กๆ เขาทั้งเฝ้าทั้งตามเอาใจไม่ห่างยังจะมาไล่ให้ไปหาหญิงอื่นอีก

“ใช่สิผมน่ะชวนคุณเที่ยว สาวของผมมีที่ไหนตอนนี้ผมก็มีแต่คุณนะครับคุณหมอก็ ทำพูดเข้า”นิชคุณเบ้ปากอย่างหมันไส้ แต่แหม อีกคนก็มาชวนกันถึงขนาดนี้แล้วจะปฏิเสธก็กลัวจะเสียน้ำใจ

 

“แล้วที่จะชวนผมไปเที่ยวน่ะ คิดว่าน่าสนใจพอที่ผมจะตกลงไหมละ?”คนหน้าหวานเอ่ยอย่างเล่นตัวนิดๆ แต่มือที่เอาแต่เก็บของไปมาก็เริ่มหันมาเก็บของสำคัญใส่กระเป๋าของตนเองแทน เป็นภาพที่ทำให้แทคยอนต้องแอบอมยิ้ม ที่แท้คุณหมอก็แอบใจอ่อนบ้างแล้วสินะ คิคิ อย่างนี้ก็อีกไม่ไกลแล้วสิ

“ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว ผมว่าก็น่าจะไปทานมื้อกลางวันกัน แล้วหลังจากนั้นแล้วแต่คุณหมอจะเลือกนะครับระหว่างดูหนังกับเดินเล่นในสวน ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก...”ร่างสูงทำหน้าแอ๊บแบ๊วไม่ดูสถานภาพร่างกายของตนเองพร้อมส่ายหัวเป็นนาฬิกาลูกตุ้ม

 

“เดินเล่นในสวนน่าจะดีกว่า ดูหนังมันก็งั้นๆ”ถ้าแทคยอนจะตาไม่ฝาด เขาแอบเห็นคุณหมออมยิ้มเล็กๆ พอเห็นอีกคนเก็บของเสร็จ ก็เป็นอันเข้าใจว่าตกลงตามนั้น

“ดีเลยครับ คุณหมอเอาแต่ทำงานอยู่ในห้อง ต้องออกไปสูดบรรยากาศบ้าง”เอี้ยวตัวให้อีกคนเดินนำไปก่อนส่วนเขาก็ดี๊ด๊าตามไปทีหลัง นิชคุณอมยิ้มทักทายพยาบาลที่เป็นมิตรกับเขาเสมอ วันนี้เป็นวันที่แปลกออกไป เพราะตามปกติแล้วก็มักจะกลับบ้านด้วยตัวคนเดียวเสมอ แต่วันนี้กลับมีอีกคนคอยเดินตามหลัง มันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

 

“แล้วหลังจากนั้น...เราก็มาดินเนอร์กัน ดีไหมครับ?”เมื่อออกพ้นตัวอาคาร คนที่คอยเดินอยู่อย่างรักษาระยะห่างก็เขยิบเข้ามาใกล้ ถ้าทำได้ก็นะก็จะโอบไหล่อย่างที่เวลาจีบสาวๆแล้วล่ะ แหม แต่คนนี้เขาดุจริง แตะเนื้อต้องตัวทีอาจจะมีเลือดออกหัวโดยไม่รู้ตัว

“อืม...ดูก่อน”ตาโตเหลือบมองคนที่เดินใกล้มากเกินไป แต่แทนที่จะอ้าปากแว้ดว่าอะไรก็ดันเงียบฉับทำเป็นไม่สังเกตเห็นซะนี่

 

“คุณหมอทางนี้ครับ”แทคยอนยิ้มขณะที่เนียนจับข้อมืออีกคนที่กำลังจะเดินไปผิดทาง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่มีคนมาแตะต้องตัวก็ทำให้คนตัวขาวต้องสะดุ้งขืนมือออก นิชคุณตวัดสายตามองร่างสูงที่รีบปล่อยมือออกอย่างรู้หน้าที่

“เอ่อ...ขอโทษที”แทคยอนยิ้มแห้งโชว์ฟัน เก็บมือเข้ากระเป๋ากางเกงสองข้างจนมิดไม่ให้ออกมาเพ่นพ่านลวนลามใครได้อีก

 

“ไม่เป็นไร นายคงไม่ได้ตั้งใจ”เอ่ยเบาๆและดึงมือตัวเองให้กลับมาอยู่สงบๆใกล้ตัวเช่นเดียวกัน บรรยากาศที่งุ่มง่ามแบบนี้ยิ่งทำให้แทคยอนอยากจะวิ่งกระแทกกำแพงให้มันรู้แล้วรู้แล้ว ไม่รู้จักกี่ครั้งต่อกี่ครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ แทคยอนเจ้าคารมพราวเสน่ห์ก็ใบ้ได้ง่ายๆ ในที่สุดทั้งคู่ก็เงียบจนเดินมาถึงรถคันหรูของแทคยอน และเงียบไปตลอดทางที่จะไปร้านที่แทคยอนตั้งใจพานิชคุณมากินมื้อเที่ยง

 

“ครั้งแรกเลยนะครับ...ที่ได้มากินข้าวกับคุณหมอจริงๆจังๆ”ร่างสูงเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบเมื่อเข้ามานั่งในร้านอาหารบรรยากาศสบายๆ ที่แม้จะไม่ใช่ร้านอย่างครั้งก่อนที่จะออกแนวโหดมันฮาไปนิดนึง แต่ก็ไม่ใช่บรรยากาศหรูหราจนต้องนั่งตัวเกร็งอย่างที่คิดไว้เช่นกัน

“แล้วครั้งนั้นไม่จริงจังเหรอไง?”คนหน้าสวยยกแก้วน้ำขึ้นจิบนิดๆ นึกขำกับท่าทีเหรอหราของแทคยอน “มะ...ไม่ใช่ซะหน่อย ทำไมคุณหมอต้องพูดแบบนี้อยู่เรื่อย”

 

ความจริงแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรแบบนี้หรอกนะ แต่ใครๆก็รู้ว่าอ๊ค แทคยอนน่ะเป็นเจ้าพ่อเพลย์บอย คาสโนว่ามีข่าวขึ้นคอลัมน์คนดังอยู่เรื่อยๆ ไม่เหมือนเพื่อนซี้คนไข้ฮวาง ชานซองที่มักจะขึ้นหนังสือพิมพ์หน้าธุรกิจ ไม่ยักจะมีข่าวหน้าดาราสักนิด เพราะฉะนั้น จะให้เขานิ่งนอนใจเฉยๆว่าคนตรงหน้าเขากำลังคิดจริงจังกับเขาน่ะเหรอ มันคงไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเขาจะวางใจง่ายๆ เขาไม่ใช่คนที่จะหลงคารมและง่ายกับการที่อีกคนเป็นถึงไฮโซหน้าตาหล่อ เขารู้ตัวดีว่ายังมีข้อเสียกว่าตัวเลือกของแทคยอน

 

ข้อแรกก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว ผู้ชายน่ะจะมาแทนผู้หญิงได้อย่างไรกัน?

 

ถ้าสุดท้ายแล้วมันเป็นการแค่ฟันแล้วทิ้ง ไม่ท้องก็จริง แต่ศักดิ์ศรีความเป็นผู้ชายก็ป่นปี้ไม่เหลือซาก เขาทนไม่ได้หรอกถ้ามันจะเป็นแบบนั้น...อ๊ค แทคยอน ต่อให้รู้สึกดีกับนายแค่ไหนแต่แค่อยากมาเทคแคร์เอาใจใส่แบบนี้มันยังไม่พอที่จะให้เชื่อหรอกนะ มันยากที่จะให้เชื่อเพียงแค่ข้าวของที่ซื้อมา มันยังอีกนานที่นายจะสลัดความเป็นเพลย์บอยแล้วมาจริงจังกับผู้ชายธรรมดาๆอย่างฉัน

 

มันไม่ยากที่จะทำให้ชอบ แต่มันยากที่จะทำให้รัก

 

“เฮ้อ นานแล้วที่ไม่ได้มาเดินเฉื่อยๆสูดอากาศแบบนี้”ร่างโปร่งยืดตัวบิดขี้เกียจพร้อมสูดอากาศสดชื่นในสวนสาธารณะกว้างขวางที่เต็มไปด้วยต้นไม้เล็กใหญ่เขียวขจีโดยมีแทคยอนเดินยิ้มอยู่ข้างๆ เขาเองก็ไม่ได้มาเดินสูดอากาศแบบนี้นานแล้วเหมือนกันเพราะเอาแต่ทำงานในออฟฟิศ ลมที่พัดมาเบาๆยิ่งทำให้ภายตรงหน้านั้นสวยงามขึ้น ใบหน้าขาวผ่องกับดวงตาที่ปิดสนิทเห็นขนตาที่เรียงเป็นแพสวย เส้นผมสีเข้มที่ปลิวไปตามแรงลมเบาๆ นิชคุณดูงดงามมากกว่าทุกคนที่เคยเห็น ราวกับเป็นงานศิลปะมีค่า

 

นิชคุณลืมตาขึ้นมองคนที่เดินเงียบจนผิดปกติ แต่เมื่อดวงตากลมโตลืมขึ้นก็พบว่าอีกคนกำลังมองมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง ไม่รู้ทำไมหัวใจมันก็เต้นรัวทั้งๆที่เจ้านายมันไม่ได้ต้องการนัก เจ้าของดวงตากลมสีเข้มก็เป็นฝ่ายหลบตาเสียดื้อๆ สองขาเรียวก้าวฉับๆเดินให้ห่างจากร่างสูง แม้ว่าแทคยอนจะเดินในจังหวะเดิม แต่นิชคุณกลับยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนเดินห่างกันพอตัว ท่าทีแบบนั้นนอกจากจะทำให้คิดว่าคนตัวขาวอาจจะเขิน แต่ก็ทำให้คิดว่าโดนโกรธที่มองหน้าเช่นเดียวกัน ความจริงแล้วก็จงใจอยากจะให้คิดเป็นอย่างที่สอง แต่แทคยอนจะคิดว่าเป็นอย่างไหนกันล่ะ?

 

หน้าอย่างอ๊ค แทคยอนน่ะเหรอจะคิดว่าโดนโกรธ? ตายล่ะเจ้าประคุณรุณช่องคุณหมอนิชคุณ คิดว่าผมจะคิดว่าคุณหมอโกรธเหรอคร้าบ? คนหลงตัวเองขั้นเทพเทวดายังต้องเยินยออย่างเขาน่ะคงจะคิดหรอกว่าถูกโกรธ แหม แหงแซะก็ต้องฟันธงว่าคุณหมอคนสวยเขินสายตากันร้อนรุ่มพราวเสน่ห์อันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมายที่อยากจะถ่ายทอดไปให้น่ะสิ อ๊ะๆ เบบี๋ ทำหน้าแบบนั้นนี่คือยั่วให้เข้าไปใกล้ๆอีกใช่ไหม อ๊ะๆ ยิ่งหนีก็ยิ่งตาม แต่อย่างว่าก็ต้องทำสุขุมสำรวมตนเดี๋ยวคุณหมอจะแตกตื่นตกใจไปเสียก่อน

 

“เอ๊ะ? เมื่อกี้ยังฟ้าใสอยู่เลย ผมว่าเรากลับกันเถอะครับ”นิชคุณเอ่ยเมื่อเงยหน้าขึ้นสังเกตท้องฟ้าอีกครั้งและพบว่ากลุ่มเมฆฝนเริ่มลอยมาปกคลุมความสดใสของบรรยากาศก่อนหน้า ซึ่งแทคยอนก็ตกลง จากการคาดเดาอันแม่นยำเยี่ยงพยากรณ์อากาศของเขา ฝนน่าจะเทลงมาในอีกไม่นานนี้ ทั้งสองคนก้าวเดินแม้จะไม่เร่งรีบมากนัก แต่ก็ถือว่าเดินเร็วกว่าปกติ พวกเขาเดินมาไกลกว่าที่จอดรถพอสมควร คงต้องใช้เวลาราวสิบห้านาทีเป็นอย่างต่ำกว่าจะเดินกลับไปถึง

 

“อ๊ะ...”เสียงหวานร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อปลายจมูกรู้สึกได้ถึงหยดน้ำเย็นที่ตกลงมาจากท้องฟ้า เม็ดฝนเล็กค่อยๆโปรยปรายลงมาปรอยๆก่อนจะเริ่มหนักขึ้น แทคยอนหันไปมองคุณหมอตัวบางที่สวมใส่เพียงเสื้อเชิ๊ต ต้องเปียกปอนไปทั้งตัวแน่ๆถ้าหากไม่มีร่มหรืออะไรมาบัง

“คุณหมอไม่ได้พกร่มมาใช่ไหมครับ ผมเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าฝนจะตกขึ้นมาตอนนี้เสียด้วยสิ”ร่างสูงเอ่ยอย่างรู้สึกผิดอยู่ในที นิชคุณส่ายหัวและรีบเดินกว่าเก่า

 

“รีบเดินกันเถอะครับ ตกแค่นี้ผมยังโอเค”คนหน้าหวานยิ้มแห้งๆและรีบดึงให้แทคยอนเดินเร็วๆไปด้วยกัน หนุ่มผิวเข้มอมยิ้มแม้ทรงผม