[Fic-Chanho] MISTER.♥ {12}

posted on 23 Oct 2012 22:11 by yogurttakeabreakt

12


 

 

 

 

 

 

 

 

จุนโฮนั่งว่าง ถ้าไม่นับเรื่องที่โดนเดินตามเวลาไปโรงเรียนจากบุคคลปริศนาผู้ถือกล้องแล้วก็แทบจะไม่มีอะไรให้กังวลใจทั้งนั้นสำหรับหนูน้อยจุนโฮ เด็กหนุ่มตาตี่คงไม่กล้าตอบเพื่อนเป็นแน่ว่าตอนนี้มีเวลาว่างเยอะๆเสาร์อาทิตย์ทำอะไร

ตอนนี้ตัวเขาเองกำลังนั่งอ่านหนังสือที่เก้าอี้ริมสระน้ำ วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ หนังสืออ่านเล่นที่ถูกยกขึ้นมาอ่านความจริงก็เป็นเพียงของบังหน้า เพื่อไม่ให้เจ้าของบ้านรูปหล่อที่กำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งในห้องฟิตเนสซึ่งเป็นกระจกใสรู้ตัว

 

ไม่ได้ถ้ำมองจากที่ไกล ความจริงแล้วก็ระยะประชิดเผาขนจะว่ากั้นแค่กระจกใสๆบานเดียวก็ว่าได้

 

ดวงตาเรียวเล็กมองชายหนุ่มผู้มีรูปร่างงดงาม ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตร เม็ดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมไหลไปตามข้างแก้ม เขาละอยากจะไปช่วยเช็ดให้เสียจริง ริมฝีปากหยักได้รูปที่เผยอหายใจ ยิ่งเวลาออกกำลังกายได้เหงื่อมันก็ขึ้นสีแดงเรื่อ จุนโฮแทบทนไม่ไหวเมื่อคิดถึงเวลาที่ได้สัมผัสกลีบปากสวยนั่น ให้ตายเถอะ ถึงแม้จะทำตัวใสซื่อแต่เขารู้ดีว่าเขาไม่ใช่ประเภทนั้น ไม่ใช่เลย เขาน่ะมันเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อยู่ในที (อ๋อใช่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ากร้านโลกเสียหน่อย) ร่างเล็กเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองเล็กน้อย เอาเถอะ คุณชานซองไม่เห็นหรอกเขาเอาหนังสือบังอยู่

 

ไล่ลงมาถึงลำคอระหงส์ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มาถึงตรงนี้จุนโฮก็แทบคลั่ง เหงื่อที่ค่อยไหลลงไป ผ่านกระดูกไหปาร้าสวยงาม ลงไปในเสื้อกล้ามสีขาวที่ชุ่มโชกจนแนบเนื้อ ไม่อยากจะว่าหรอกนะแต่ใส่สีขาวมาแบบนี้จงใจยั่วกันใช่ไหม? ร่างเล็กมองแผ่นอกแกร่งที่แข็งแรงด้วยกล้ามเนื้อผ่านเสื้อสีขาวโปร่งแสงเพราะเปียกเหงื่อ ยอดอกสีอ่อนที่แข็งชันเพราะความรู้สึกพุ่งพล่านเวลาออกกำลังกาย อ่า ให้ตายเถอะ ไล่ลงมาถึงหน้าท้องอันเป็นความภาคภูมิใจ

 

เอวคอดรับกับสะโพกแน่นฟิต มันอยู่ภายใต้กางเกงผ้าร่มขาสั้นสีเทา และมันก็เปียกเหงื่อ และแน่นอนว่ามันไม่ได้หลวมโพร่งขนาดนั้น และคงเป็นเพราะคุณชานซองมีบั้นท้ายที่อวบอิ่มเหลือเกิน ขอโทษนะ มันรั้ง และจุนโฮก็สาบานได้เลยว่ามองตรงนั้นมาหลายนาที มันก็จริงว่าเขาเคยเห็นทั้งตอนที่หลับและตื่น มันก็ใช่แหละที่เขิน มันเป็นเรื่องธรรมดาของเด็กอายุ 17 อย่างเขา แต่ว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ได้จินตนาการถึงมันบ่อยๆนี่? จุนโฮอ้าปากเล็กๆเมื่อจังหวะการขยับตัวของชายหนุ่มทำให้เห็นรูปร่างอะไรๆในนั้นชัดเจนขึ้น ไม่รู้ทำไม จินตนาการก็พาเขาเตลิดไปไกลถึงอันโดรเมดา

 

คุณชานซองไม่รู้หรอกว่าบางทีในคาบเรียนเขาก็นั่งจินตนาการว่าวันนี้เมื่อเจอหน้าแล้วจะทำอะไรด้วยดี หรือไม่ก็จินตนาการว่าตัวเองกำลังทำอะไรด้วย(แต่สุดท้ายก็ไม่ทำอย่างที่คิดหรอก) แหมมันก็เรื่องปกติของวัยกำลังเติบโตอยู่แล้วนี่นะ เวลาคุณชานซองกอด เขาก็อยากให้คุณชานซองลูบไล้เขาเบาๆ หรือไม่ก็คิดถึงมือใหญ่ๆที่กำลังรูดรั้งกายที่ร้อนผ่าวของเขา โอ้ยให้ตายเถอะ บางทีแล้ว…ถ้าเป็นโพรงปากร้อนๆของคุณชานซองมันจะรู้สึกวิเศษขนาดไหนนะ จุนโฮเอาหนังสือปิดหน้าเพื่อปกปิดแก้มแดงๆของตนเองตอนนี้ แต่จินตนาการเขาก็ยังเถิดเทิง เวลาอยู่ในห้องตอนดึกๆ บางทีแล้วเขาก็ใช้เวลาในห้องน้ำ เพราะแค่คิดถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของคุณชานซองแล้วร่างกายก็พากันสั่นสะท้าน

 

นึกถึงมือของตัวเองที่ลากไปตามแผ่นอกแกร่ง หน้าท้องที่ตึงแน่น ลากนิ้วไปตามกระดูกสะโพกสวย นึกถึงเสียงครางต่ำๆในคออย่างพึงพอใจเมื่อมือของเขาไต่ลงไปช้าๆ นึกถึงกายที่แข็งขมึงร้อนผ่าวในอุ้งมือของเขา ตอนที่มันขยายตัวเต็มที่ ตอนที่ปลายนิ้วของเขาคลึงเขาๆที่ส่วนปลายจนมันชุ่ม และถ้าเป็นไปได้…จุนโฮก็อยากจะครอบครองความแข็งแรงนั่น ลากลิ้นไปทั่วราวกับไอศกรีมแท่งโปรดที่เขาชอบกินหลังเลิกเรียนบ่อยๆ นึกถึงมือของคุณชานซองที่สอดไปตามเส้นผม นวดคลึงท้ายทอยเขาเบาๆ

 

ให้ตายสิ นับวันเขาก็ยิ่งต้องการมันมากขึ้นเรื่อยๆ มากเสียจน…ไม่รู้สิ

 

คุณชานซองไม่รู้หรอกว่าเขาต้องการมันมากขนาดไหน และไม่ใช่แค่บนเตียง ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ ห้องครัว ฟิตเนส ในรถ ในสระว่ายน้ำ ในสวนหน้าบ้าน ที่โซฟา บนโต๊ะทำการบ้าน บนโต๊ะอาหาร หรือจะในห้องทำงานที่บริษัทของคุณชานซอง ให้ตายเถอะ คิดไปคิดมาเขาชักรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นผู้ชายมักมากที่ขาดมันไม่ได้ ไม่รู้สิ ช่วงนี้จินตนาการมันกว้างไกล บางทีก็อยากลองมันทุกที่ แต่เขารู้หรอกว่าคุณชานซองยังไม่พร้อม และเขาก็จะรอ

 

“อือ…”จุนโฮครางในคอเบาๆก่อนจะยกหนังสือที่ปิดหน้าออกก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำเพื่อปกปิดอาการตื่นตัวของเขา ชานซองที่วิ่งอยู่ในฟิตเนสเองก็ไม่ได้นึกสนใจร่างเล็กที่จินตนาการลามกไปไหนต่อไหน เขาชะลอจังหวะวิ่งลงก่อนจะหยุด ร่างสูงหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเหงื่อและหันมายืดกล้ามเนื้อ เขายังคงคิดหนักกับปาปารัสซี่ที่คอยตามจุนโฮ แม้จะพอรู้เบาะแสแล้วว่าเป็นใครแต่ก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนจ้างอีกต่างหาก ที่สำคัญก็ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้อีกต่างหาก โชคดีว่าเพื่อนๆของจุนโฮ ควอนและจินอุน ก็ช่วยกันดูแลจุนโฮอย่างดี(ดูแลกันเองเขาไม่ได้ไปยุ่งหรอก)

 

“เฮ้อ วันนี้อากาศดีจริงๆ ใช่ไหมจุนโฮ?”ชายหนุ่มเดินออกมาจากฟิตเนส เขาสูดหายใจลึกอย่างสดชื่น ลมเบาๆที่พัดมาทำให้เขารู้สึกสบายตัวขึ้นแม้เสื้อผ้าจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“ครับ อ่านหนังสือไปได้เยอะเลยละ”โกหก ความจริงแล้วเปิดหน้านี้ค้างไว้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ชานซองอมยิ้ม ลอบมองคนตัวเล็กที่นอนคว่ำอ่านหนังสืออย่างมีความสุข กางเกงขาสั้นที่ร่นขึ้นไปจนโชว์ต้นขาขาวสะท้อนกับแสงแดดจ้า นวลเนียนเหมือนไข่มุก เสื้อยืดตัวหลวมกำลังดีก็เลิกขึ้นไปจนโชว์แผ่นหลังส่วนล่างนั่น ให้ตายสิ เด็กมันไม่ได้ตั้งใจ อย่าไปคิดอย่างนั้นฮวางชานซอง!

 

อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ยุ่งทั้งงานทั้งเรื่องปาปารัสซี่ จุนโฮเองก็ไม่ได้มีการบ้านอะไรมาให้เขาช่วยเท่าไหร่ จะได้เจอกันก็เวลาที่จุนโฮมาหาเขาที่บริษัทและกินมื้อเย็นในห้องทำงานเขาและกลับบ้านด้วยกันเท่านั้น อะไรๆก็ไม่ได้แตะต้องทั้งนั้นแหละ ตาคมยังคงจับจ้องร่างกายขาวเนียนตรงหน้า ยิ่งยุ่ง ยิ่งเครียด ไอ้อาการบ้าๆนั่นก็กำเริบขึ้นมาซะอย่างนั้น แถมคุณหมอนิชคุณก็ยังไม่ได้นัดอะไรเพิ่ม เหอะ รู้หรอกนะเอาเวลาไปตามตีหัวแฟนหน้าดำที่เจ้าชู้ล่ะซี่ สมน้ำหน้าอยากหลงกลมันจนได้ หึ แต่ดูเหมือนคู่นี้ก็ไปได้สวยพอตัวนะ ไอ้แทคมันก็จริงจังอยู่ล่ะ

 

“คุณชานซอง กลางวันนี้…”จุนโฮตั้งใจว่าจะถามเรื่องมื้อกลางวันว่าอยากจะกินอะไร แต่พอพลิกตัวหันกลับมามองก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าเจ้าชายรูปหล่อของเขากำลังค่อยๆถอดเสื้อกล้ามชุ่มเหงื่อออก แล้วนิ้วมือเรียวยาวที่กำลังเสยผมที่เกาะจับตัวกันเพราะเหงื่อนั่นล่ะ โอ้พระเจ้า…ยิ่งตอนที่เขาสะบัดหัวเบาๆ แล้วยัง…แล้วยังหันมามองเขาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากกระชากใจนั่น โอ้ โอ้…ไม่นะ อีจุนโฮอยากจะ…

 

“เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ”ชานซองยิ้ม จุนโฮได้สติ ลุกขึ้นยืนและปิดหนังสืออ่านเล่นของเขาวางไว้บนเก้าอี้นอน เดินเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนอยู่ริมขอบสระว่ายน้ำ

“ผมจะถามว่า กลางวันนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ? ไหนๆวันนี้คุณก็มีเวลาพักจากงาน…”เจ้าของดวงตาเรียวเล็กช้อนตามองคนที่สูงกว่าพร้อมกับอมยิ้มเล็กๆ เป็นคำถามที่ตั้งใจอยากจะถามตั้งแต่แรกแม้จริงๆในใจอยากถามไปว่า กลางวันนี้อยากกินผมแทนมื้อเที่ยงไหม? น่า…ถ้าพูดไปคงมีใครช็อคตายก่อน

 

“…นายจะทำให้กินเหรอ?”ชานซองเอ่ยเสียงเบาโดยที่ยังคงยิ้มอยู่ เวลาจุนโฮช้อนตามองอมยิ้มแบบนี้รู้ทันหรอกนะว่ามีเลศนัยอะไรอยู่ ไม่อย่างนั้นดวงตาคู่นั้นก็คงไม่แพรวพราวขนาดนี้หรอก กลีบปากแดงเผยอขึ้นเล็กน้อยราวกับเชิญชวน ให้ตายเถอะ ถ้าเขาไม่คิดทำอะไรก็ควรจะไปบวชแทนแล้วล่ะ

“ครับ ถ้าอยากให้ทำนะ หรือคุณอยากออกไปกินข้างนอกล่ะ?”ร่างเล็กค่อยๆหลับตาเมื่อใบหน้าคมเข้มเลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจที่เป่ารดข้างแก้ม

 

“ที่ไหนก็ได้

 

อืม…นั่นสินะ ตอนนี้ขอเขาดื่มด่ำกับรสจูบที่โหยหาก่อนเถอะนะ จุนโฮโอบแขนรอบลำคอ เขย่งยืนบนปลายเท้าของตัวเอง ริมฝีปากขยับจูบตอบอีกคนด้วยความต้องการไม่แพ้กัน ลำตัวเซเอนไปข้างหน้าเมื่อมือหนารั้งเอวกอดอีกคนแน่น ทั้งสองผละออกพร้อมจังหวะการหายใจที่ถี่เร็ว ชานซองจูบตามสันกรามลงมาจนถึงซอกคออุ่น สอดมือเข้าใต้เสื้อยืดตัวหลวมๆของคนตรงหน้าลูบคลึงผิวเนื้อขาวจนขึ้นรอยมือ คนตัวเล็กครางแผ่วอย่างรู้สึกดี มือเล็กจับใบหน้าคมคายขึ้นมาเพื่อมอบจูบอันร้อนแรง เรียวลิ้นที่เกี่ยวรั้งโต้ตอบกันอย่างเร่าร้อน ร่างสูงงับดึงริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อของอีกคนเบาๆ ทำให้จุนโฮร้องครางในลำคออย่างชอบใจ

 

วงแขนแกร่งรั้งอุ้มอีกคนขึ้น ส่วนคนตัวเล็กก็กอดรอบคอพร้อมขาก็รัดรอบเอวอีกคนอย่างรู้หน้าที่ ชานซองเดินเร่งไปยังเก้าอี้ริมสระตัวเดิมด้วยไฟอารมณ์ที่ลุกโชน ที่สำคัญเขาก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาเล็กน้อย แหม อันที่จริงช่วงนี้ก็เครื่องสตาร์ทติดง่ายกว่าปกติ ก็คงเป็นเพราะเจ้าเด็กตาตี่ที่ขยันทำให้สยิวใจกันบ่อยๆ

จุนโฮผละปากออกเพื่อหายใจ มือเล็กวางอยู่บนแผ่นอกของชานซองที่นอนพิงเก้าอี้อยู่ด้านใต้ แก้มแดงก่ำอย่างทีชอบเป็น จุนโฮรู้สึกร้อนวาบไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะบั้นท้ายที่นั่งแนบอยู่บนลำตัวของอีกคน

 

“คุณชานซอง…”จากแค่แก้มที่แดงก็ลามไปจนถึงใบหูและลำคอเมื่อรู้สึกถึงกายร้อนผ่าวที่กำลังตื่นตัว ชานซองยิ้ม “ช่วงนี้สถานการณ์ดีนะว่าไหม?”พูดไปมือก็ลูบเบาๆตามหน้าท้องแบนราบ ลากขึ้นไปจนถึงอกบอบบาง ปลายนิ้วชี้สะกิดดุดดันยอดอกสีอ่อนทั้งสองข้างจนร่างเล็กต้องห่อตัวด้วยความเสียวซ่าน อีกทั้งริมฝีปากร้อนก็กลับมาพรมจูบไปทั่วซอกคอ จุนโฮลอบเลียริมฝีปากที่แห้งตึงและไม่ยอมแพ้ด้วยการขยับสะโพกคลึงกับส่วนที่กำลังตื่นตัว

 

ให้ตายเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่ส่วนนั้นของคุณชานซองสัมผัสกับส่วนอื่นที่ไม่ใช่มือ แค่ความร้อนผ่าวนั่นก็ทำเอาเขาจะละลายกลายเป็นของเหลว ส่วนที่อีกฝ่ายลากมือผ่านก็ร้อนจัดจนขึ้นสีแดงเรื่อ มันเป็นความรู้สึกสุขสมที่กำลังทำให้สติของเขาหลุดลอยไป นึกถึงถ้าหากเขาค่อยๆปลดกางเกงของคุณชานซองและของตัวเอง เสียดสีท่อนเนื้อใหญ่ไปมาเบาๆ และอาจจะสุขสมกว่านั้นถ้าหากมันค่อยๆชำแรกเข้ามาในร่างและเขาเองก็ค่อยๆขยับกายขึ้นลงเนิบช้า คอยมองใบหน้าที่บ่งบอกถึงอารมณ์เสียวกระสันต์ของอีกฝ่าย มันจะดีมากกว่านั้นอีกถ้าคุณชานซองจะครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแตกพร่า และ…

 

 

 

 

 

“เฮ้ย! ไอ้ชานกูได้เรื่องแล้วโว๊ะ!!

 

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าที่วิ่งบุ่มบ่ามเข้ามาพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มที่คุ้นเคยกันอยู่บ้างก็โพล่งขึ้นก่อนที่เจ้าตัวเองจะตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชานซองที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับการลูบคลำจุนโฮก็ผงะรีบดึงมือออกจากเสื้อยืดตัวหลวม จุนโฮเองก็ตกใจรีบลุกออกจากตักของชานซองอย่างรวดเร็ว คนตาตี่หน้าแดงทั้งหน้าจนกลายเป็นมะเขือเทศ ชานซองเองก็แดงไม่แพ้กัน เด้งตัวนั่งตรงมองเพื่อนซี้ที่หุนหันพลันแล่นเข้ามาไม่ถูกกาลเทศะเอาเสียเลย

 

“มึงเข้ามาพรวดพราดเกินไปมั้ยเนี่ย!!”ชานซองขึ้นเสียงอย่างอารมณ์เสีย มันก็อดจะโวยวายไม่ได้หรอกถึงแม้แทคยอนจะไม่ผิดอะไรเลย ผิดที่เขากะจุนโฮมาเล่นบทสวาทกันตรงนี้ต่างหากเล่า แต่ใครจะไปคิดว่าเช้าๆจะมีใครพรวดพราดเข้ามาหาเขาล่ะ!

“กูผิดเหรอเนี่ยกูสิต้องโวยวายที่จู่ๆเข้ามาก็เห็นมึงกำลังนัวเนียแฟนมึงน่ะ! เอาไง!? กูไปนอนเล่นห้องมึงแล้วกัน เสร็จแล้วก็ขึ้นมาเรียกแล้วกันงั้น”หนุ่มผิวเข้มถอนหายใจก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน

 

“เอ่อ…คุณชานซอง…เอ่อ คือ คุณไปคุยธุระเถอะครับ ผมจะไปอาบน้ำ แล้วก็…คิดว่ามื้อเที่ยงเราจะกินอะไรกันดีแล้วกันนะรับ”จุนโฮเอ่ยตะกุกตะกัก ไม่รอให้ชานซองได้ทักท้วงอะไรก็รีบวิ่งแจ้นเข้าตัวบ้านไปเช่นเดียวกัน ชานซองถอนหายใจหนักๆสองสามที เอาอีกแล้วที่ช่วงเวลาดีๆก็ถูกทำลายเพราะอะไรบางอย่าง (ไอ้อ๊คแทคยอน…) เขาก็ไม่ได้มุ่งมั่นจะทำอะไรเด็กนักหรอกนะแต่สถานการณ์ก็เข้าด้ายเข้าเข็มจะแย่ เฮ้อ! ชายหนุ่มลุกขึ้น หยิบเสื้อกล้ามที่วางกองไว้กับผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เขาเดินขึ้นห้องที่แทคยอนกำลังนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงของเขา

 

“เรื่องอะไร ปาปารัสซี่เหรอ กูขออาบน้ำก่อนนะ”ชานซองเอ่ยถามเสียงเนือย ไม่รอคำตอบเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที แทคยอนเลื่อนสายตามองก่อนจะย่นจมูกใส่ลับหลัง หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังเปิดโปรแกรม LINE อยู่ มองรูปสติ๊กเกอร์น่ารักๆจากอีกคนที่ส่งมาให้

 

นายอยู่ไหนน่ะตอนนี้ บอกว่าไม่ได้อยู่ที่บริษัทนี่?

 

อยู่บ้านชานซองครับ มาคุยเรื่องธุระน่ะ คิดถึงอะเด้

 

เหอะ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฝากบอกคุณชานซองด้วยนะว่าให้มาหาผมบ้าง หายไปเป็นเดือนๆแล้วผมก็อยากติดตามอาการดู

 

ไม่ต้องห่วงมันหรอกมั้งครับคุณหมอคนสวยของผม เมื่อกี้ตอนเข้ามาเห็นมันกำลังนัวเนียกับเด็กมันเลยน่ะ

 

ช่างไม่กลัวคุกกลัวตารางเลยนะ อายุ 17 เองไม่ใช่เหรอครับ

 

อย่าเรียกผมว่าคนสวยถ้าไม่อยากโดนต่อย