[OS-Chanho] 30 minutes isn't too long

posted on 11 Mar 2013 00:35 by yogurttakeabreakt
OS : 30 minutes isn't too long
Pairing : Chansung x Junho
Rate : NC
Writer : Yogurt
Note : มาจากอะไรสักอย่างในช่วงประมาณเดือนมกรา ซึ่งก็จำไม่ได้แล้ว กว่าจะแต่งเสร็จ ย้าากกกกก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

จุนโฮมองนาฬิกาข้อมือของตนเองก่อนจะถอนหายใจเบาๆ การเป็นนักศึกษาฝึกงานในบริษัทใหญ่น่ะไม่ใช่เรื่องง่าย เหมือนจะดีที่ได้ฝึกกับบริษัทที่มีชื่อเสียง ต่อไปก็อาจจะได้เพิ่มโอกาสในการเข้าทำงานของตนเอง แต่นี่มันไม่ใช่อย่างที่เขาคาดคิดไว้เลย จุนโฮเผลอมองนาฬิกาอีกครั้ง ไม่ นี่มันไม่ใช่อย่างที่เขาคาดหวังไว้เลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่

 

ฉันเบื่อการประชุมนี่จะตายอยู่แล้ว มันทำให้ฉันนึกอยากฆ่าเวลาด้วยการจูบเบาๆที่ซอกคออุ่นๆของนาย

 

โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาสั่น ข้อความจากไอ้บ้า CEO ของบริษัทนี้ ฮวางชานซอง จุนโฮถอนหายใจ ย้อนนึกไปถึงวันที่หลวมตัว ไม่ ไม่ใช่ เผลอใจไปนึกรักมันขึ้นมา ชีวิตเรียกได้ว่าพังพินาศ น่าสนุกอยู่หรอกที่ไม่มีใครรู้ถึงความสัมพันธ์ลับๆนี่ แต่พอที่รู้ว่าตัวเองโดนดึงตัวมาฝึกงานที่นี่ จุนโฮตระหนักเลยว่าสงสัยคราวนี้จะได้ประสบการณ์เยอะ

 

ผมทำงานอยู่ คุณก็ประชุมไปสิ จุนโฮตอบ

 

‘แต่ฉันกำลังคิดถึงชีพจรที่เต้นเร็วขึ้นเวลาที่ลิ้นของฉันแตะลงที่ซอกคอของนาย กลิ่นน้ำหอมของนาย อืม…’ จุนโฮใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ เขาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองที่หน้าจอโทรศัพท์ นี่มันชักจะน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ

 

แล้วฉันก็ค่อยๆเล้าโลมนาย ทำให้นายตัวอ่อนในอ้อมแขนฉัน

 

ผมเป็นแบบนั้นเหรอ? ชานซองรู้ดีเสมอเกี่ยวกับเขา รู้ดีเกินไป

 

‘นายมักจะส่งสายตาเว้าวอนฉันด้วยซ้ำไป ตอนที่ฉันแทรกนิ้วเข้าไป ทำให้นายกระสับกระส่าย’ อีกฝ่ายคงจะไม่มีสติฟังการประชุมแล้วเป็นแน่ เช่นเดียวกับเขา

 

เวลาที่นายควรจะไปเรียนหนังสือ แต่กลับมานอนอ้าขาให้ฉันบนโต๊ะในห้องทำงานของฉัน นายช่างเป็นเด็กดีจริงๆ เด็กดีขมวดคิ้ว ใช่สิ ก็ใครกันล่ะที่ชอบทำให้เขาปั่นป่วนจนไม่สามารถเลิกคิดถึงสิ่งที่จะตามมาได้ เขาจะต้องรู้สึกพลาดอะไรบางอย่างในชีวิตแน่ๆ

 

แล้วเวลาที่คุณควรจะทำงาน ก็เอาแต่มาพูดยั่วให้ผมอยากจะ…’

 

ไปรอที่ห้องฉัน

 

จุนโฮเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงก่อนที่เขาจะลุกออกจากโต๊ะ ถึงแม้บางทีอยากจะไม่ทำตามอย่างที่โดนสั่ง แต่สุดท้ายแล้วขามันก็ไวกว่าสมองอยู่ดี อาจจะไม่ใช่ขา แต่เป็นไอ้ความรู้สึกบ้าๆนี่ต่างหาก

 

ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายที่คุ้นเคยดี ยังไม่ทันจะได้นั่งลงที่เก้าอี้หนังอย่างดีที่เก็บเรียบร้อยตรงโต๊ะทำงาน ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับเจ้าของห้องในชุดสูทราคาแพงสีเทาเงินและเนคไทสีน้ำเงินเข้มนั่นจุนโฮก็จำได้ดีว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่เขาซื้อให้ปีนี้ จุนโฮยิ้มทักทายชายหนุ่มรูปหล่อเป็นครั้งแรกของวัน

 

“สามนาที”ชานซองว่าก่อนจะล็อคประตู เดินตรงเข้ามาหาคนอายุน้อยกว่า จับมือเล็กที่กำลังจะคว้าปกสูทของเขา “อย่าทำให้สูทยับเดี๋ยวคนเขารู้ว่าฉันไปทำอย่างอื่นไม่ใช่เข้าห้องน้ำ” จุนโฮขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน

“คุณคงไม่คิดจะแข่งทำเร็วหรอกนะ”ดึงมือออกติดจะไม่พอใจนิดๆ ร่างสูงยิ้มก่อนจะกระซิบเบาๆข้างหูคนตรงหน้า มือหนาปลดเข็มขัดของจุนโฮออก

 

“อีกราวๆครึ่งชั่วโมงกว่าประชุมจะเสร็จ ระหว่างนี้ก็แค่เตรียมร่างกายให้พร้อมก็เท่านั้นเอง”ร่างเล็กแทบจะลืมหายใจเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวแนบลงที่ซอกคอของเขา ปลายลิ้นและริมฝีปากที่พร้อมใจกันยั่วเย้าอารมณ์ของเขา ชานซองปล่อยให้กางเกงของคนตัวเล็กร่วงลงไปกองที่พื้น มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาจับที่หลังคอและดันให้เขาเข้าไปรับจูบอย่างไม่มีทางเลือก ส่วนมืออีกข้างก็ลูบเบาๆที่กลางลำตัวทำให้เขาสะดุ้งไม่น้อย

 

จุนโฮยกแขนขึ้นโอบรอบแนวบ่าของอีกฝ่าย แอ่นสะโพกเข้าหามือร้อนที่กำลังปลุกอารมณ์ของเขา ชานซองผละปาก ดวงตาคมมองดวงหน้าขาวใส ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปประทับจูบอีกครั้งเมื่อเห็นคนตัวเล็กเลียปากเวลาที่เขากำลังอยากได้บางอย่างมากกว่านี้ ร่างสูงผละออกก่อนจะจับจุนโฮให้หันหลังเท้ามือกับโต๊ะทำงาน คลึงที่บั้นท้ายแน่นแรงๆจนขึ้นรอยมือ จุนโฮส่งเสียงครางเบาๆที่เขารู้ดีว่ามันแปลว่าอีกฝ่ายกำลังพึงพอใจ

 

“เด็กดี…”จูบเบาๆที่หลังคอขาว จุนโฮส่งเสียงอือในคอเบาๆตอบ เสียงหอบหายใจดังขึ้นเมื่อนิ้วยาวสอดเข้าไปในช่องทางด้านหลัง ชานซองไม่ค่อยทำแบบนี้เท่าไหร่นักแต่จุนโฮเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายไม่อยากรอ แต่ก็รู้ว่าไม่ควรทิ้งประชุมไปนานๆ แต่แบบนี้ เขาก็ยังไม่เห็นความเป็นไปได้ว่ามันจะเกิดขึ้นได้อย่างไร จนกระทั่งเขาดึงนิ้วออกและสอดวัตถุที่จุนโฮเองก็รู้จักมันดีเข้ามาแทน ร่างเล็กหันมามองชานซอง

 

“ไม่เอานะ… ”

 

“อีกครึ่งชั่วโมง เป็นเด็กดีนะ ถ้าเอาออกรู้ใช่ไหมจะเกิดอะไรขึ้น”ชานซองยิ้มกริ่มในแผนร้ายๆของตัวเอง เขาดึงกางเกงขึ้นมาและใส่ให้อีกคนเสียเรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป จุนโฮถอนหายใจ ให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ ยังไม่ทันจะให้ตั้งตัวอะไรไอ้ของที่อยู่ในตัวก็สั่นขึ้นมา จุนโฮกลั้นหายใจกับความรู้สึกที่ทำให้เขาทรมาน

“อือ…ไอ้บ้า ไอ้บ้าฮวางชานซอง…”เขานั่งลงกับเก้าอี้และพยายามขยับตัวให้ตัวเองรู้สึกสบายที่สุดที่จะนั่งโดยไม่ต้องดันให้ไอ้ไวเบรเตอร์อันเล็กนี่ทำลายชีวิตเขาไปมากกว่านี้

 

คิดเรื่องอื่น ต้องไม่สนใจ การที่เขาตื่นตัวอยู่นี่มันไม่มีอะไรทั้งนั้น เอาละ เราต้อง…

 

จุนโฮหลับตา แต่เขายังได้ยินเสียงสั่นชัดเจน เขารู้สึกถึงมัน และมันทำให้เขาลืมวิธีที่จะหายใจ มันทำให้เขานึกถึงเวลาที่อีกคนแทรกเข้ามา เติมเต็มเขา จุนโฮเลื่อนสายตาไปมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง ห้านาทีก็รู้สึกเหมือนผ่านไปชั่วโมงหนึ่งแล้ว

 

ไอ้บ้า ฮวางชานซอง นายมันบ้าที่สุด…

 

 

 

 

ชานซองอมยิ้มออกมาจากห้องประชุมเมื่อรู้ว่าพอกลับเข้ามาที่ห้องมีอะไรรอเขาอยู่ เขาไม่ใจร้ายขนาดเปิดไวเบรเตอร์ตลอดครึ่งชั่วโมงหรอกนะ ก็แค่เปิดบ้าง ปิดบ้างเท่านั้นเอง แต่เขารู้ดีว่าเปิดๆปิดแบบนั้นทำให้อีกคนบิดเร่าด้วยความต้องการมากกว่าเดิมเสียอีก และก็คงจะสบถด่าเขาไอ้บ้าฮวางชานซองไม่หยุดแน่ๆ

 

ร่างสูงเปิดประตูห้องของตัวเองก่อนจะพบว่าจุนโฮฟุบหน้าลงที่โต๊ะ เสื้อเชิ๊ตสีขาวนั่นซึมไปด้วยเหงื่อเล็กน้อย โถ่ เด็กน้อยที่น่าสงสารของเขา จุนโฮเงยหน้าขึ้นทำให้ชานซองได้เห็นชัดๆว่าอีกคนเหงื่อออกมากขนาดไหน สายตาค้อนๆจากคนตัวเล็กส่งมาให้เขา แต่มีหรือที่เขาจะสะทกสะท้าน ในเมื่อลึกๆแล้วในสายตาค้อนๆนั่นก็เป็นเพียงการอ้อนวอนขอให้เขามาเติมเต็มสิ่งที่เขายังไม่ได้ทำก็เท่านั้นเอง

 

“ไอ้…มาเอาไอ้ไวเบรเตอร์บ้าๆนี่ออกไปเดี๋ยวนี้”จุนโฮพูดเสียงแหบพร่า มือเล็กกำเสื้อสูทของอีกคนแน่นเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาใกล้และดึงตัวให้เขาลุกขึ้น จุนโฮไม่รู้เลยว่าตัวเองขาสั่นอ่อนแรงจนกระทั่งได้ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ใบหน้าชื้นเหงื่อซุกเข้ากับแนวบ่าแกร่ง

 

“นายเป็นเด็กดีขนาดนี้ฉันจะแกล้งนายต่อไปได้ไงล่ะคนดี”ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงติดจะยินดีอยู่คนเดียว ชานซองนั่งลงที่เก้าอี้ก่อนจะปลดกางเกงคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว มองกลางลำตัวที่นูนดันชั้นในอีกทั้งรอยคราบด่างนั่นก็ทำให้กลีบปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ

 

“หยุดพูดเลยนะ”จุนโฮนั่งคร่อมตักอีกคนอย่างรู้หน้าที่ สองมือจับใบหน้าคมเข้มให้เงยขึ้นสบตา “คุณใจร้ายกับผมมากเกินไปแล้ว ถ้ายังจะชักช้าอีกละก็ผมจะร้องไห้ให้ดู”ชานซองเลิกคิ้ว ไม่รอช้านิ้วเรียวก็ค่อยๆวนไปตามทางด้านหลัง ฟังเสียงลมหายใจที่ติดขัดของคนบนตักด้วยความบันเทิงใจ เขาค่อยๆดึงไวเบรเตอร์อันเล็กออกมาก่อนจะสอดสองนิ้วเข้าไปแทนที่ จุนโฮขยับสะโพกรับอย่างเต็มใจ มือบางสอดเข้าไปในผมสีดำสนิทอย่างหลงใหล กลีบปากอิ่มขบเม้มเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

 

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมอบจูบอันเร่าร้อนให้ ริมฝีปากทั้งสองดูดรั้งไม่มีใครยอมใคร ร่างเล็กเม้มกลีบปากหยักอย่างออดอ้อน ส่งเสียงครางแผ่วเมื่อนิ้วที่ฝังอยู่ในร่างเริ่มขยับเข้าออก ผนังอ่อนนุ่มที่รัดปลายนิ้วเขาเสียแน่นทำเอาชานซองแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ นึกถึงทุกครั้งที่เขาแทรกกายเข้าไป ไม่มีใครครั้งไหนที่ไม่รู้สึกหฤหรรษ์ มือเล็กที่สั่นระริกพยายามที่จะปลดกางเกงของอีกคนอย่างรีบร้อน

 

“เลิกงานแล้วไปกินข้าวที่ห้องผมนะ…”จุนโฮเอ่ยปนหอบ ดวงตาเรียวเล็กที่เยิ้มปรือมองอ้อนเขาอีกครั้ง ชานซองยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร เขาขยับนิ้วเร็วขึ้นจนจุนโฮบิดสะโพกเร่า มือจิกลงบนบ่า กำแน่นจนเสื้อสูทนั้นยับย่น

“อ-อา…คุณชานซอง ฮื่อ…ได้โปรด นะครับ”เสียงหวานครางอ้อน ปลายจมูกเรียวไซร้ที่แก้มของเขาเป็นลูกแมวตัวน้อย แล้วมีหรือที่เขาจะทำร้ายจิตใจกันได้ อีกทั้งมือที่เลื่อนลงมาจับแก่นกายของเขาแล้วรูดรั้งจนตื่นตัวเต็มที่นั่นล่ะ

 

ชานซองฉวยจูบเร็วๆจากจุนโฮก่อนจะเอื้อมไปหยิบถุงยางอนามัยที่อยู่ในลิ้นชักและให้อีกคนใส่ให้ เขาถอนนิ้วออกจากร่างที่ร้อนรุ่ม สองมือกอบกุมบั้นท้ายรั้งให้อีกคนเขยิบเข้ามาใกล้ขึ้น จรดส่วนปลายก่อนจะดันสะโพกอีกคนให้ทาบทับลงมา จุนโฮเผยอปากหอบหายใจเมื่อความใหญ่โตแทรกเข้ามา ดวงตาคู่สวยหลับแน่นด้วยความพอใจ

เพียงแค่ร่างอีกคนที่กระแทกเข้ามาจนสุด จุนโฮก็รู้สึกว่าตัวเองตัวสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่ทะยานขึ้นสูง เขาหอบหายใจแรงราวกับจะขาดใจ

 

ฮวางชานซองสาบานเลยว่าภาพตรงหน้าเป็นอะไรที่เขาโปรดปรานจริงๆ

 

อย่างน้อยก็หน้ายั่วๆไม่รู้ตัวน่ะนะ…

 

“ฉ-ฉัน…มีนัดกินข้าว--กับลูกค้า”ร่างสูงเอ่ยเสียงแหบไม่ต่างกันเมื่อร่างเล็กบนตักเริ่มสร้างงานศิลปะทางอารมณ์ ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอชื้นเหงื่อ มือใหญ่ประคองท้ายทอยอีกคนให้รับจูบหวานๆ จุนโฮครางอ้อนในลำคอ คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ถูกใจ สะโพกมนที่กำลังขยับก็หยุดชะงัก

 

“ได้ไง วันนี้วันศุกร์นะ”นิสัยเขาเลย ไม่ยอมให้อะไรผ่านไปแม้ตัวเองจะระทดระทวยอยากจะปลดปล่อยเต็มทีขนาดนี้ ชานซองอมยิ้มและไม่ตอบคำถาม เลื่อนมือลงไปรูดคลึงกายร้อนจัดของจุนโฮ ส่วนปลายหลั่งน้ำเหนียวเลอะฝ่ามือ CEO หนุ่มไปหมด

“อาา…อ๊า ค--คุณชานซอง ย..อย่า”จุนโฮงับริมฝีปากแน่น เขาสะดุ้งตัวเมื่ออีกคนกระตุ้นเขาแบบนี้ มือเล็กทึ้งเสื้อสูทอีกคนเหมือนจะไม่ต้องการ หากแต่การที่พยายามจะแอ่นตัวเข้าหาเขาแบบนั้น ไหนจะทางร้อนรุ่มด้านหลังที่บีบรัดเขาจนแทบคลั่งนั่นล่ะ

 

“อืมม…ขยับสิจุนโฮ นะ”มือหนาอีกข้างก็นวดคลึงเนื้อก้นแน่น พยายามขยับกายของตนเข้าหาช่องทางหฤหรรษ์แสนหวาน คนตัวเล็กซุกเข้ากับซอกคอเจ้านายหนุ่มอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง มีเพียงแรงอารมณ์เท่านั้นที่ทำให้เขาพอจะตั้งสติขยับกายต่อ

 

คนทั้งสองขยับกายเข้าหากันราวกับแม่เหล็กที่ดึงดูดกันอย่างแรง ราวกับบ้าคลั่ง ชานซองกัดปากด้วยความขัดใจก่อนจะยกตัวจุนโฮขึ้นนอนหงายกับโต๊ะทำงานของเขาและขยับกายใส่อีกคนเร็วและแรง บทรักร้อนแรงที่จุนโฮไม่เคยจะชิน เพราะมันช่างตื่นเต้น มันน่าตื่นเต้นจนเขาไม่อาจจะทำใจนิ่งกับมันได้ คนตัวเล็กยกหลังมือขึ้นกัดเพื่อไม่ให้เสียงร้องของตนเองลอดออกมาจนชาวบ้านข้างนอกห้องเขาได้ยินกันทั่ว

 

แววตาแข็งกร้าวราวกับราชสีห์ที่กำลังจ้องจะกินเหยื่อแบบนั้น…มันช่างน่าตื่นเต้น จดจ้องเขาไม่ละสายตา

 

“อ...อืออ ช-ชานซอง!”ร่างเล็กร้องเมื่อห้วงแห่งอารมณ์ของเขาไม่อาจสะกดกลั้นได้อีก ทั้งร่างนิ่งเกร็งก่อนที่จะปลดปล่อยหยาดน้ำขุ่นเปรอะไปทั่วหน้าท้องของตนเอง เช่นเดียวกับชานซองที่กระแทกตัวและปลดปล่อยเช่นเดียวกัน ร่างสูงลดจังหวะให้ค่อยๆช้าลง ดวงตาคมจับจ้องนิ่งที่ดวงหน้าที่แดงระเรื่อ ปลายนิ้วเรียวยาวปัดผมชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนก่อนจะเลื่อนประทับจูบแผ่วเบา

 

“ค่ำๆคุยธุระเสร็จแล้วฉันจะรีบกลับนะโอเคไหม”เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน จุนโฮพยักหน้ารับรู้ จะไปทำอะไรได้ละ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นถึง CEO การพบลูกค้าหรืออะไรก็แล้วแต่เพื่อธุรกิจมันก็เป็นเรื่องปกติ

 

“ถ้าผมไม่โอเคล่ะ?”

 

“ไม่โอเคก็ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน โอเคนะ ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป”ชานซองยิ้ม ถอนตัวออกและใส่เสื้อผ้าให้อีกฝ่ายเรียบร้อยเหมือนเดิม

“งั้นผมเคลียร์งานแล้วก็ บ้ายบาย เจอกันตอนค่ำๆนะครับ”ยื่นหน้าจูบเบาๆที่ริมฝีปากหยักสวย ส่งยิ้มหวานให้หนึ่งก่อนที่จะเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันธรรมดาๆของจุนโฮก็ยังดำเนินต่อไป ถ้าเรื่องการทำงานล่ะก็ถือว่าไปได้ดี มีแววรุ่ง แต่เหมือนคนตัวเล็กก็ยังไม่คิดถึงอนาคต แต่ถามว่าเรียนจบแล้วอยากมาทำงานบริษัทชานซองมั้ยก็ไม่อยากหรอก เขาก็อยากมีประสบการณ์ทำงานแบบคนปกติบ้างนั่นแหละ จุนโฮ​มองนาฬิกาข้อมือของตนทุกๆห้านาที ไม่ใช่เพราะว่ารอเวลาที่จะเลิกงานหรอก แต่เพราะว่า…

 

ไอ้บ้า CEO นั่นมันแกล้งเขาอีกแล้ว!!

 

ขอเถอะนะการที่จะทำให้เขาจวนเจียนจะถึงฝั่งฝันแล้วจู่ๆก็ดันติดประชุมขึ้นมาเนี่ย แล้วการที่เอาไอตัวสั่นๆอะไรมาทำให้เขาต้องขดตัวอยู่บนเก้าอี้โซฟาในห้องทำงาน นี่มันเดจาวูชัดๆ มือเล็กที่สั่นเทาพยายามกดข้อความหาคนที่กำลังทรมานเขาแล้วไปนั่งประชุมสบายใจเฉิบ

 

รียปรนะชุมได้มั่ย ผมไม่ไหวแล้ง

 

พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกขนาดนี้ แต่มันเรื่องด่วนฉันขอโทษ

 

งันก้ปิดไวเบรเตอร่สิ

 

น่า 30 นาทีมันไม่นานไปหรอก ฉันรู้นายทำได้ เด็กดีของฉัน

 

ไแอ้บ้า ฉันจะตายบปแล้ว

 

“ขอโทษนะครับ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ พอดีเมื่อเช้าทานของเผ็ดนิดหน่อย”ชานซองเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหล่อเหลาอย่างเคย เขาลุกขึ้นและเดินออกจากห้องประชุม ไม่ใช่ว่าเขากลัวหรอกนะ แต่ปล่อยให้จุนโฮเป็นแบบนั้นนานๆ ก็ไม่อยากเห็นน้ำตาของคนที่เขารักหรอก แย่จริงเชียว ถึงจะบอกว่าสามสิบนาทีมันไม่นานไปหรอก แต่ถ้าทำให้คนที่รักมีความสุขไม่ได้ แล้วจะไปทำอะไรได้อีกล่ะชีวิตนี้

 

 

 

งั้นรออีกสามวินาทีแล้วกัน หลังจากนั้นฉันจะไถ่โทษให้ถึงสวรรค์เลย

 
 
 
 
 
 
 
 
 
END
 
 
 
 
 
ถือว่าเป็นการเปิดตัวการกลับมาแบบอล่างฉ่างหรือเปล่า ._.
ปิดเทอมแล้วค่าาาาา เยยยยยยยยยยยยยยย่
พยายามจะแต่งอะไรสักเรื่องให้จบสักตอน จริงๆนะ
 
ไม่อยากรับปากอะไรแล้วจริงๆ เพราะรู้ว่ามันไม่เคยเป็นไปตามสัญญาเลย ใช่ไหมคะ?
หวังอยู่นะว่าผู้อ่านทุกคนถ้าเห็นว่าเราอัพฟิคแล้วจะยังกลับมาอ่าน
อยากจะแต่งให้จบ อย่างน้อยก็เรื่องนึงแหละค่ะ
 
จริงๆปรางมีแพลนจะรวมเล่มด้วยนะคะ เพราะมีเรื่องที่กำลังจะจบอยู่ แต่ไม่ได้เอาลงเอกทีน แต่ลงเด็กดี
บางทีก็เลยคิดอยู่ว่า ถ้าปรางรวมเล่มจะยังมีคนซื้อไหมนะ?
เรารู้ว่าเราไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ก็ ไว้จะลองมาสอบถามดูนะคะ
 
นี่ดราม่าอะไรกัน ฟิคออกจะ ๕๕๕๕๕๕๕
ยังไงก็ดีใจที่กลับมานะคะ แล้วก็ดีใจล่วงหน้า ขอบคุณล่วงหน้า สำหรับทุกคอมเม้นนะคะ
คิดถึงทุกคนจริงๆค่ะ คิดถึงฟิคทุกเรื่องของตัวเองเช่นเดียวกันค่ะ
 
หวังว่า จะได้มาทอล์คในฟิคที่ลงสักตอน ในเร็วๆวันนี้นะคะ ^^

Comment

Comment:

Tweet

แค่ข้อความของอิชาน...ยังแทะโลมจุนโฮขนาดนี้

ขอมาเข้าห้องน้ำเพื่อการนี้โดนเฉพาะเลยนะ แล้วยังจะประชุมช้าอีก
โฮจังของเค้าถึงกับพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกเลยนะ ห้าห้า
แต่ก็ยังดีนะเนี่ยยย ที่ชานยังรีบออกมาอ่าาา 

#11 By kw on 2013-09-12 10:16

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก
นูนอออออออ บริษัทนี้คงให้ประสบการเยอะ
เนอะ ฟินนนนนนนนนนนนน
สรุป หมีหื่นหรือไรเตอร์??????????????????
รอเรื่องอื่นๆที่ยังอยู่ในไหนะคะ รักไรเตอร์
รัักชานนูนอ
cnn  mistercry

#10 By love cnn (103.7.57.18|1.1.135.211) on 2013-04-23 22:27

อุ้ยยยย สามสิบนาที แว๊กกก ทรมานไปมั๊ยท่าน CEO~~

สงสารน้องโฮนะนั่น ปล่อยให้รอแบบนี้ แอร๊ยยยย แต่ถ้ารอแบบธรรมดามันก้อไม่เร้าใจสินะ คิคิคิ

ขอบคุณมากจ้า ฟิคแบบนี้เราชอบบ 5555

#9 By 2PM FanFic on 2013-03-21 22:41

โฮกกกก  comeback แบบแรงๆ
เรื่องนี้อิหมีหื่นมากกกก ceo แบบนี้ทำเอาคนอ่านใจสั่นนะเน้ ><
จุนโฮก็นะ want มากเลยลูกกกก ยั่วมากเลยลูกกกก จะทำป้าหัวใจวายแล้วลูกกกก

#8 By mei (103.7.57.18|14.207.114.58) on 2013-03-15 22:47

พี่ปรางคัมแบคคคคคคค
เรื่องนี้ชานอาจจะหื่นไปปปป ซีอีโอแอบเลี้ยงต้อยไว้ในห้องทำงาน
แล้วอะไรห้ามเอาออก 30นาที ไม่สงสารโฮเลยโถถ
แต่ข้ออ้างครั้งหลังสุดนี่.... อายพนง.นะคะ กินของเผ็ดมางี้ 555555 คือจะบอกว่าจรู๊ดดดว่างั้น 5555555555
อ่านไปด้วย ฟังOhไปด้วยนี่หืมมมม เข้ากั้นนนเข้ากัน
ps : ไม่ได้กดดันนะคะพี่ปราง. มิสเตอร์ มิสเตอร์ มิสเตอร์ 5555555555

#7 By MOODANG' on 2013-03-14 12:41

คิดถึงไรท์เตอร์มาก หายไปเลย ㅠㅠㅠㅠ กลับมาพร้อมความร้อนแรงของ CEO. โอ้ว จุนโฮผู้น่าสงสาร ขัดใจไม่เคยได้เลยสินะ หมดกัน 30 นาทีที่ทรมาน big smile

#6 By Koy (103.7.57.18|115.67.68.86) on 2013-03-14 09:30

CEO ช่างแกล้งจริงๆ ดูสิน้องพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกเลย กรี๊ดดดดด คนทำงานก็ไม่มีอารมย์ทำงาน คนประชุมก็ไม่มีอารมย์ประชุม CEO เอ๊ย แกล้งเค้าแต่ตัวเองทนไม่ไหวซะเอง NC แล่บมั่ก 
น้องโฮเป็นเด็กดีเชื่อฟังท่าน CEO จังนะ
อยากให้รวมเล่มนะคะ รอ รอ รอ

#4 By Nongho (103.7.57.18|115.67.4.39) on 2013-03-11 21:08

กรี๊ดดดดดดดดดด ฟิคของปรางวลัยมัน! >////////////< 
งือออออออออออ ไม่ทนนะ ไม่ทน อยากจะกรีดร้อง!!!
พี่ชอบเรื่องนี้มาก ชอบความรู้สึกยั่วยวน ชวนเชิญ ระหว่างสองคนนี้
ทั้งความเจ้าเล่ห์ ความเอาแต่ใจของชาน 
ความออดอ้อนของโฮน่ะ พอมารวมกันมันเป็นอะไรที่ใช่มากๆ
แล้วเรื่องนี้ชานน่ะทำร้ายโฮมากนะ 30 นาที สงสารลูกฉันเถอะ โอยยยยย
อ่านแล้วทั้งเขินทั้งฟิน ฮร่อกกกก

#3 By EmperorJH on 2013-03-11 14:51

เย้...big smile .พี่กลับมาแล้ว
รอตั้งนานแหนะ
อย่าหายไปอีกนร้าbig smile big smile

#2 By aye (103.7.57.18|115.67.165.105) on 2013-03-11 02:18

โฮกกกกกกกกอร่ากกกกกก
ฮวางชานซองแกล้งกันได้ลงคอ นุ้งโฮโดนทรมาน
อ่าานแล้วนึกหน้ายั่วๆๆๆๆของอจฮได้เลย
ร้อนแรงจริงๆๆ การกลับมาครั้งนี้พี่ปรางแต่งได้แซ่บมากกกกก ก ไก่อีกพันตัว 5555555

#1 By premenuneoq (103.7.57.18|125.25.247.164) on 2013-03-11 01:07